چرا رئیس‌جمهور در ماجرای اسیدپاشی از «امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر» نام برد؟! امربه‌معروف، کنایه، رأی! معادله‌ای با پاسخ «صفر»… اینکه رئیس‌جمهور ما درست در روزهایی که صدای رسانه‌های ضدانقلاب و برخی محافل داخلی در مربوط بودن ماجراهای اسیدپاشی به جریان متدینین و فریضه امر به معروف و نهی از منکر بلند است؛ بیاید و در صحبت‌هایش امر به معروف و نهی از منکر را در کنار ناامنی مورد اشاره قرار دهد؛ صد البته با هیچ منطقی، نه تنها سازگاری نداشت بلکه مضارّ فراوانی را هم دامنگیر افکار عمومی و البته مواضع شخص رئیس‌جمهور کرد پایگاه خبری انصارحزب الله: راستش این است که ما دیگر عادت کرده‌ایم... به اینکه رئیس جمهورمان در یک آئین از این بگوید که حاضر است جانش را برای حجاب و ارزش‌ها بدهد و کسی نمی‌تواند حجاب را از مردم ایران بگیرد... و بعد فقط به فاصله چند ساعت در یک مراسم دیگر از این بگوید که فرهنگ با وَن و پاسبان درست نمی‌شود و به جداسازی مردان و زنان نامرحم از یکدیگر متلک بگوید. عادت کرده ایم که رئیس جمهورمان یک روز بگوید دیوار تحریم ها ترک برداشت و روز دیگرش بگوید ساختمان تحریم ها باقی می ماند... و برای همین عادت ناخوب بود شاید که وقتی رئیس جمهور روحانی در روزهای بالاگرفتن بلوای مربوط به اسیدپاشی، بحث «امر به معروف و نهی از منکر» را در جمع مردم زنجان مورد اشاره قرار داد و از این گفت که «مبادا تحت لوای شعار زیبای امر به معروف و نهی از منکر در جامعه ناامنی آغاز شود»! ما چندان به دل نگرفتیم و منتظر شدیم تا مثل همیشه چند ساعت یا شاید چند روز بگذرد و رئیس جمهور موضع متناقض بعدی را هم در این رابطه بگیرد. که گرفت... رئیس جمهور روحانی با آنکه انگار در سخنرانی زنجانش فقط تیترهای ایسنا و ایرنا و جماران و شرق و نیوزویک را درباره اسیدپاشی خوانده بود، اما انگار برای صحبت های اخیرش در جمع اعضای هیئت دولت، نیم نگاهی هم به سایت یالثارات انداخت. او در جلسه مذکور گفته بود: «تا زمانی که عامل یا عاملین این حادثه دستگیر نشدند، شایسته نیست که کسی، فردی یا گروهی را به نادرست متهم کند چرا که اتهام بی‌اساس و بی‌پایه از گناهان بزرگ است» این رفتارهای پرسؤال! حقیقت این است که بعد از دو هفته جنجال و بلوا بر سر یک جنایت زنجیره‌ای در یکی از شهرستان‌های کشور و تهمت زنی رسانه های داخلی و خارجی و بعضاً دولتی به جریان متدینین و قاطبه مردم کشور، دیگر خیلی بعید به نظر می رسد که خواسته آقای روحانی بصورت صددرصدی محقق شود و تهمت زنندگان توبه کنند از تمام بدیهایی که علیه فریضه امر به معروف و نهی از منکر و همچنین نیروهای ارزشی و حزب اللهی کشور گفتند. تحقق این خواسته آقای روحانی بعید است و مثل همان دعای احمدی نژاد می ماند که در روزهای آخر دولتش گفته بود اگر خدا بخواهد دوباره توفیق خدمت به من عطا کند من هستم! اما سؤال اینجاست که چرا رئیس جمهور خوب یک کشور بزرگ، باید طوری مثلاً درباره امر به معروف و نهی از منکر صحبت کند و موضع بگیرد که حرفهایش اولاً در صورت کلی به نفع جریان تهمت زننده به حزب اللهی‌ها ارزیابی شود و ثانیاً در صورت جزئی و آنجایی هم که رئیس جمهور به هر قصد و نیتی تلاش می کند تا اندکی، راه رفته را برگردد و از جریان حزب اللهی که خود و ملبّس به لباس آنهاست دلجویی کند؛ حرفهایش افاقه چندانی نمی کند و همه حرفهایش در زنجان را به یاد می‌آورند که اگرچه به زبان امر به معروف و نهی از منکر نوشته شده بود اما اسیدپاشی! خوانده می‌شد. امر به معروف، کنایه، رأی! معادله‌ای با پاسخ «صفر» اما این سؤال شاید بی جواب! آنقدرها در ذهن همه پررنگ هست که خیلی از رجال کشور اگرچه در این چند روزه ظاهراً اشاره ای به عنوان «رئیس جمهور» نکردند اما در صحبتهایشان این مقوله را مورد اشاره قرار دادند و راجع به آن بحث و فحص کردند. نائب رئيس کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی از کسانی است که آقای روحانی و حرفهای مذکورش را مشخصاً مورد اشاره قرار داده و گفته است: رئیس جمهور روحاني تصور مي كند با سخنان اخيرش در مورد آمران به معروف مي تواند براي خود سرمايه اجتماعي دست و پا كند. حجت الاسلام موسی غضنفرآبادی همچنین می افزاید: بهتر است رئيس جمهور به جاي متلک‌‌پرانی‌های گسترده به قانون عفاف، حجاب و نهی از منکر، كم كاري نهادهاي اجرايي در برخورد با برهم زنندگان امنيت اجتماعي در اصفهان و ديگر شهرها را جبران کند. وي با اشاره به موضع نامناسب نماينده دولت در طرح حمايت از آمرين به معروف و ناهيان از منكر نیز تصریح می کند: لازم است آقاي روحاني از نهادهاي تحت امر خود سؤال نمايد كه چه گروهها و جريانهاي سياسي از به دام افتادن جنايتكاران و برهم زنندگان امنيت اجتماعي نگران و مضطرب هستند و نمي خواهند ريشه و هويت اصلي اين افراد مشخص شود؟ نفر بعدی حجت الاسلام موسی قربانی، معاون قضایی دیوان عدالت اداری است. او نیز هدفی به نام «مقاصد سیاسی»! را در قضیه ربط دهی اسیدپاشی‌ها به امر به معروف و نهی از منکر مطرح کرده و گفته است: برخی به جای این که اصل این ماجرا را محکوم و با مسئولان برای شناسایی عوامل آن همکاری کنند، خیلی راحت این جریان را سمت و سویی دیگری می‌برند و مشکل بزرگتری ایجاد می‌کنند.‌ آنها برای رسیدن به مقاصد سیاسی خود می‌خواهند مردم را نسبت به آمران به معروف بدبین ‌کنند. وی افزوده است: بسیاری از احزاب و سیاسیون در اعماق جامعه جایگاهی ندارند به همین دلیل سعی می‌کنند به جای این که شایستگی‌هایی از خود نشان دهند با ابراز‌های فرعی خود را در بین مردم مطرح کنند. راهت اصلاحات ادامه دارد شاید... حرف‌های بعضاً دوپهلوی رئیس جمهور روحانی درباره مقولات مهم و حساسیت‌زا که میتوان درباره آنها گفت اگرچه راهنمای راست می‌زنند اما به چپ می‌پیچند! ما را به یاد حرفهای کس دیگری می‌اندازد. این محمد خاتمی بود که در دوران اصلاحات جمله ای را بر زبان راند که بعداً شهرت زیادی یافت. او گفته بود: آزادی مقدم بر دین است ،اگر دین در برابر آزادی قرار گیرد، این دین است که باید محدود شود نه آزادی! حرف خاتمی به این معنا درست بود که دین، عین آزادی است و این دو در تلازم با یکدیگر قرار دارند، اما حقیقت این است که معنای تحت الفظی که از این حرف استنباط می شود چیز دیگری بود. همان چیز دیگری که رفت و رفت و اصلاحات را به آنجا رساند که برخی هوادارانش خیال کردند «آزادی» آرمان نهایی است و پر واضح آنکه وقتی چنین دیدگاهی در فردی شکل بگیرد، دیگر هیچ قیدی را برای آزادی نخواهد پذیرفت و برای همین ایستادن این فرد در مقابل دین خدا هم عجیب نخواهد بود. و طرح همین حرفهای دو پهلو بود که اصلاح طلبان را در مسیر مخالفت با برخی مؤکدات دینی، قانون و حتی ولایت فقیه و رأی مردم قرار داد. و خلاصه راستش این است که آقای روحانی هم که می گوید «در امنیت ملی تخصص دارم» گاهی از همین حرف‌ها می‌زند... حرفهایی با مزاج شاید درست اما در منصه‌ی برداشت های نادرست! و روی سخن آنجاست که بر عهده گوینده و ناطق است که حتی الامکان حرفی نزند که امکان برداشت نادرست از آن وجود نداشته باشد. اینکه رئیس جمهور ما درست در روزهایی که صدای رسانه های ضد انقلاب و برخی فرصت‌طلبان در مربوط ساختن ماجراهای اسیدپاشی به جریان متدینین و فریضه امر به معروف و نهی از منکر بلند است؛ بیاید و در صحبت هایش امر به معروف و نهی از منکر را در کنار ناامنی مورد اشاره قرار دهد؛ صد البته با هیچ منطقی، نه تنها سازگاری نداشت بلکه مضارّ فراوانی را هم دامنگیر افکار عمومی و البته مواضع شخص رئیس جمهور کرد. اسیدپاشی و تبلیغات؛ ایستگاه آخر: «فتنه» حالا که آبها از آسیاب افتاده است و قضاوت عمومی درباره اسیدپاشی ها در کنار نبود فرکانس های مسموم برخی محافل داخلی! (که البته با روشنگری خواص و هشدارهای قضایی فروخوابیدند) واقع بینانه تر شده است؛ راحت‌تر می شود، فهمید که بلوای دو هفته اخیر چیزی غیر از یک سوء استفاده‌گری نبود و می‌توان نام فتنه را برایش انتخاب کرد. حسین صفار هرندی در همین زمینه با «فتنه» خواندن جنجال های مربوط به اسیدپاشی گفته است: دشمن از این حربه استفاده می‌کند تا درست در روزهایی که مجلس شورای اسلامی برای امر به معروف و نهی از منکر قانون می‌نویسد، با اسیدپاشی اتفاقاتی را رخ دهد که این اقدام مجلس تحت‌الشعاع قرار گیرد. وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی می افزاید: در این شرایط، برخی رسانه‌های داخلی نیز به سرعت و بدون پشتوانه اطلاعاتی و رسمی انگشت اتهام را به سمت امر به معروف و نهی از منکر و متدینان گرفتند و گفتند اجرای این فریضه الهی سبب رواج اقدامات خودسرانه می‌شود. صفارهرندی می گوید: امروز باید پرسید که چرا کار برخی از انسان‌های فاسد را به امر الهی در زمینه توصیه به خوبی‌ها و دوری از بدی‌ها نسبت می‌دهیم و بدون دلیل، امر به معروف و نهی از منکر را تخریب می‌کنیم. وی همچنین تأکید می‌کند: فریضه دینی امر به معروف و نهی از منکر هزار دلیل شرعی و عقلی دارد و بالاترین جایگاه را در منظومه فکری مسلمانان در اختیار می‌گیرد؛ اما امروز عده‌ای نمی‌خواهند این فریضه در جامعه جریان یابد. حجت الاسلام محمدرضا آشتیانی، نماینده مردم قم در مجلس شورای اسلامی نیز به برخی مخالفت ها با امر به معروف و نهی از منکر اشاره کرده و در یک سخنرانی در جمع مردم قم گفته است: بعد از ۳۵ سال مجلس می‌خواهد امر به معروف و نهی از منکر را به صورت قانون در آورد اما عده‌ای در داخل و خارج از مجلس به جدّ با آن مخالفت می‌کنند. این عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم از حمایت رییس قوه قضائیه و رییس مجلس در مسأله امر به معروف و نهی از منکر تقدیر کرد و گفت:‌ مراجع تقلید نیز در پیام‌های خود از اجرای این فریضه الهی در کشور حمایت کردند. رئیس‌جمهور باید بیشتر دقت کند اسماعیل کوثری، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی نیز درباره مواضع رئیس جمهور روحانی در ماجرای اسیدپاشی جزو منتقدین به شمار می رود. او در گفت‌وگو با خبرنگار یالثارات می گوید: رئیس جمهور روحانی باید بیشتر از این به مشاورین خود تذکر بدهد چون گاهی پیش می‌آید که این افراد خبری را می گیرند و بصورت تحقیق نشده آنرا به دست رئیس جمهور می‌رسانند. کوثری می افزاید: اما بعد و پس از آنکه موضع‌گیری‌هایی کردند؛ هنگامیکه بیشتر بر روی مسئله دقیق می شوند، معلوم می شود که خبر به آن صورتی که آنها دیده اند، نبوده است. این نماینده مجلس شورای اسلامی همچنین به یالثارات می گوید: البته باید این نکته را هم پذیرفت که کسی که بر اساس این اخبار در مجامع عمومی سخنی می گوید در واقع در حال بیان نظر خود است و لذا او که در سطوح بالا قصد دارد بر اساس اخبار رسیده، نظری را ابراز کند بهتر است دقت لازم را هم به خرج بدهد. اسیدپاشی تمام شد اما... «ناامنی» مقوله ای است که اگرچه شاید در حکومت های مطلوب تا حد زیادی از آن جلوگیری شود اما به هر حال هیچگاه بصورت صددرصدی از بین نمی رود. این اصلی پذیرفته شده در تمام جوامع انسانی است. در ماجرای اسیدپاشی نیز اگرچه امری مفسدانه و با خوی وحشیگری و غیر اسلامی از جانب عامل یا عاملین به وقوع پیوست اما به هر حال این نکته هم در خاطر عده زیادی ماند که چطور برخی از رسانه های داخلی و حتی برخی مقامات سیاسی که بعضاً وابستگی‌هایی هم به دولت داشتند؛ در قبال آن موضعی گرفتند که فی الواقع امر به معروف را در یکسو قرار می داد و اسیدپاشی را در سوی دیگر! برای مثال، یکی از دستیاران رئیس جمهور در مصاحبه با خبرگزاری دولت، نزدیک به ۳۵۰ کلمه درباره این موضوع مصاحبه کرد اما نه تنها هیچ نامی از «اسیدپاشی» نبرد بلکه تماماً و کراراً به امر به معروف، بایدها و نبایدهایش و تکیه کلام ناحق همیشگی یعنی «خودسرها» پرداخت. حالا دولت مانده است و برخی مواضع دوپهلو که اگرچه قسمتهای مربوط به اشخاص و تشکل های مذهبی اش شاید قابل حلالیت و گذشت باشد، اما قسمت مربوط به دین خدا و احکام الهی هرگز قابل گذشت نیست و اگر دولت قصد عاقبت بخیری در این دنیا را دارد، باید بداند که عذرخواهی در این زمینه ضروری است.

درگفت‌وگو با آيت‌الله فقيه ايماني مطرح شد: عبور از عزاداري‌هاي مردود،چالش شيعيان در عصر جنگ‌نرم مسئله ای که امروزه به عنوان یکی از چالش‌های مهم عصر حاضر در بین شیعیان و محبین اهل بیت مطرح است.بررسی و عبور از عزاداری‌های غلطی که رسما توسط مراجع عظام رد شده است... منشور عزاي عظمي همیشه همزمان با فرارسیدن شهادت سرور و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و هفتاد و دو تن از یاران باوفای این امام عزیز جامعه اسلامی ایران در حزن و اندوه فرو می رود و فضای شهر و حتی خانه و کاشانه ایرانیان سیاهپوش می شود. عزاداری برای سرور شهیدان یکی از برنامه های اصلی مردم محسوب می شود که خواندن زیارت عاشورا جزء جدایی ناپذیر این عزاداری است.بدون شک ماه محرم الحرام را می توان به عنوان یکی از بی بدیل ترین ایام در تاریخ بشری دانست. ماهی که به سبب پیوستگی آن با شهادت جانگداز یکی از بهترین رهبران تاریخ که همواره خود و خاندانش مورد ظلم حاکمان و بی مهری مردمان قرار داشته اند با حزنی سنگین همراه است. جایگاه ویژه امام حسین (ع) به دلیل نوع شهادت و حوادث ناگواری که نه تنها برای ایشان بلکه برای خانواده و یارانش به وجود آمد، نزد شیعیان و در نگاهی وسیع تر، نزد بشریت، باعث شده است تا این ماه به یکی از شاخص ترین ماه های سال تبدیل شود. ماهی که کانون توجه و حلقه اتصال دلهای بسیاری از مردم از اقشار مختلف و سلایق گوناگون و اعتقادات متفاوت شده است. درروایات اسلامی از حضرت سید الشهدا (ع) به عنوان کشتی نوح یاد می شود که ناجی بشریت از گمراهی ها و کج روی هاست. ناجی بشریتش می دانیم چرا که در روایات قید می شود که هر کس سوار بر این کشتی شود نجات می یابد و هیچ گونه پیشوند وپسوندی و یا قیدی بر سوارشوندگان بر این کشی بار نمی شود. از این روست که در این ماه ایرانی وغیر ایرانی، مسلمان و مسیحی، شیعه و سنی و افراد مختلف با سلایق سیاسی و فرهنگی مختلف گرد هم می آیند تا اقامه عزا کنند. عاشورا به عنوان نقطه عطف تلاقی و مواجهه عریان دو جبهه حق و باطل ، خود دنیایی است که اگر بی پیر و راهنما و به صرف جذبه آن در آن قدم بگذاریم قطعا نمی توانیم از پس مفاهیم بلند و ناب آن برآییم و ممکن است به ورطه نقض غرض افتاده و راه را گم کنیم. اهل بیت (ع) از قبل از وقوع این حادثه عظیم همواره بر اهمیت و جایگاه رفیع آن در انسان سازی و جامعه سازی تاکید کرده اند. لذاست که زیارت این روز بزرگ ـ زیارت عاشورا ـ به عنوان حدیثی قدسی سینه به سینه از سوی اهل بیت حفظ شد تا اینکه از زبان امام محمد باقر (ع) به مردم ابلاغ گردید تا به عنوان منشور این حادثه عظمی روشنگر راه عاشقان و دلدادگان این مسیر قرار گیرد و همواره با تاکید فراوان از سوی اهل بیت، سفارش به خواندن و مراقبت از آن شده است چنان که امام صادق(ع) به صفوان می فرمايد: زيارت عاشورا را بخوان و از آن مواظبت کن، به درستی که من چند خير را برای خواننده آن تضمين می کنم، اول زيارتش قبول شود. دوم سعی و کوشش او شکور باشد. سوم حاجات او هرچه باشد از طرف خداوند بزرگ برآورده شود و نا اميد از درگاه او برنگردد زيرا خداوند وعده خود را خلاف نخواهد کرد. (بحارالانوار-جلد ۹۸-ص ۳۰۰) زيارت عاشورا و تجهیز افکار در همین زمینه آیت الله فقیهی ایمانی زیارت عاشورا را به عنوان خط زندگی در جهت مصونیت انسان از گمراهی برشمرد و در توضیح چرایی تاکید اهل بیت بر مداومت بر این زیارت افزود: زیارت عاشورا به دلیل اینکه خط زندگی است به بشر می آموزد که حفظ دین ـ به عنوان راه و برنامه رسیدن به حق و ذات باری تعالی ـ آنقدر حائز اهمیت است که انسان حتی باید برای حفظ آن از به خطر انداختن جان خود نیز هراس نداشته باشد. مفاهیم بلند زیارت عاشورا که در تجهیز افکار و عقاید پیروان اهل بیت به ستیزه با دشمنان حق و تقویت حق همواره به مثابه یک دانشگاه عمل کرده است در طول تاریخ با دشمنی و مخالفت دشمنان اسلام و اهل بیت مواجه بوده است به طوری که دشمن از تخریب چند باره حرم حسینی تا شهید کردن زوار سید الشهدا (ع) فروگذار نکرده است و امروز نیز شاهدیم که در برخی کشورهای به ظاهر اسلامی از خواندن زیارت عاشورا نه تنها ممانعت به عمل می آید بلکه با کسانی که اقدام به قرائت آن می کنند برخورد می شود!.از طرفی حتی در برخی از کشورهای اسلامی شاهد هستیم که برداشت غلط از اسلام و دستورات الهی مشکلات زیادی برای آنها ایجاد کرده است. مجالس عزا سرآغاز تحول بزرگ آیت الله فقیه ایمانی در تبیین علت دشمنی با نام و یاد امام حسین (ع) که سبب زنده نگه داشتن دین است افزود: دشمن وقتی می بیند امام حسین (ع) چراغ دین را روشن نگه داشته است با او دشمنی می کنند چرا که وقتی دین باشد دیگر نمی توانند کاری علیه بشریت انجام دهند لذاست که با امام حسین دشمنی می کنند. مجلس عزاداری امام حسین (ع) چونان کانون اجتماع دلبستگان به مرام آزادگی و انسانیت در طول تاریخ مورد استقبال انبوه مردم و توده ها قرار گرفته است به طوری که اغلب این مجالس منشا و سرآغاز تحولات بزرگ تاریخ در نیل جوامع اسلامی خصوصا شیعی به آرمان های دینی بوده اند. امروز نیز این مجالس با شور و هیجان خاصی هر ساله از سوی جوانان و عاشقان سیدالشهدا(ع) برگزار می شود که اگر از سوی بزرگان و صاحبان نظر و اندیشه دینی مورد رصد و مراقبت قرار نگیرد بلاشک با دسیسه ها و شبهه افکنی های دشمنان دین رو به ضعف خواهد نهاد و علاوه بر کاستن از رونق آن، راه استیلای دشمنان را بر مسلمین هموار تر می کند. شناخت ضد تبليغ ها شناخت آفات و آسیب هایی که ممکن است در مسیر تکریم مقام امام حسین (ع) و اقامه عزا گریبان‌گیر عزاداران شود یکی از مهم ترین گام های دست اندرکاران و برپادارندگان عزای حسینی است؛ آسیب هایی که خود را در هر دو زمینه شکل و محتوا نشان می دهد و بعضا نه تنها کمکی به تقویت بنیه دینی افراد نکرده بلکه در نقض غرضی آشکار و دردآور عملکردی خلاف آرمان و هدف عاشورا از خود نشان می دهد به طوری که خود تبدیل به ضد تبلیغی برای دین و خصوصا مکتب سیدالشهدا (ع) در انظار عموم مردم دنیا می گردد. در مقابل شناخت بیشتر شخصیت امام حسین (ع) و یاران با وفایش در کنار پیرایش واقعه عاشورا از تحریفات و بدعت هایی که یا از جهل برخی افراد ساده دل نشات می گیرد یا از سودجویی افرادی فرصت طلب، خود اقدامی اساسی در مبارزه با تخریب چهره و جایگاه دینی عزاداری امام حسین (ع) به شمار می رود. د رهمین زمینه استاد اخلاق آیت الله فقیه ایمانی پرهیز از رفتارهایی که باعث مخدوش شدن چهره عزاداری می شود را یک راه برای ادای حق عزاداری خواند و افزود: کوچکترین کاری که می شود انجام داد در عزای امام حسین (ع) تباکی و گریستن برای مصیبت حضرت است. ماندگاری راه و رسم امام حسین (ع) در طول تاریخ از آن جهت است که حامل پیام هایی دقیقا مطابق با فطرت و خواست قلبی بشر است. آزادگی، شجاعت، ظلم ستیزی، عدالت طلبی، مبارزه با تبعیض و فساد و امثالهم گوشه ای از پیام های ماندگار عاشوراست. پیام هایی که نمونه عملی هر کدامشان را در کربلا می توان یافت و الگو قرار داد. تا بتوان به نهایی ترین نتیجه مکتب حسینی که تربیت یارانی هم ردیف با شهدای کربلاست برای امامی که بناست تا با ظهور مبارک خود جهان را از لوث وجود ظالمان پاک کند دست یافت. حال پسندیده است در چنین شرایطی اکنون که در ایام عزاداری سرور سالار شهیدان و یاران باوفایش هستیم.آداب عزاداری این ایام تمام و کمال رعایت شود.مسئله ای که امروزه به عنوان یکی از چالش های مهم عصر حاضر در بین شیعیان و محبین اهل بیت مطرح است.بررسی و عبور از عزاداری های غلطی که رسما توسط مراجع عظام رد شده است در کنار شور و شعور شاید مهمترین وظیفه شیعیانی است که در عصر جنگ نرم زندگی می کنند.مطمئنا در چنین شرایطی سوء استفاده دشمن به منظور تخریب ارزشهای عاشورا غیر ممکن خواهد بود.

به گزارش پایگاه خبری انصارحزب الله، دکتر محمد صادق کوشکی در یادداشتی به تحلیل چرایی مخالفت رسانه های زنجیره ای با فریضه امر به معروف و نهی از منکر پرداخته و نوشته است:

۱- موضع‌گیری‌های چندماهه اخیر علیه امر به معروف و نهی از منکر و حرکت هماهنگ و جبهه‌ای رسانه‌ها و مطبوعات سکولار و برخی دولتمردان لیبرال بر ضد این فریضه مغفول، رویدادی نیست که توجه چندانی را به خود جلب کرده باشد و در سایه همین بی‌توجهی است که مخالفان یگانگی دین و سیاست (اعم از رسانه‌ای و سیاسی و دولتی و...) تمام توان خود را برای حذف کامل این فریضه از صحنه اجتماع و تبدیل آن به یک ضد ارزش به کار گرفته‌اند.

۲- به این تیتر دقت کنید: «منع ناهیان از منکر از جرم و قتل»! روزنامه‌ای که چنین تیتری را در صفحه نخست خود آورده نه‌ تنها از سکولار بودن خود خجل نیست که به آن افتخار هم می‌کند! نفرت از نهی از منکر و ناهیان از منکر در این تیتر به وضوح به چشم می‌خورد! براساس این تیتر ناهیان از منکر موجوداتی‌اند عاشق جرح و قتل و طرح مجلس دست آنها را برای لذت بردن از قتل و جرح خواهد بست! (این تیتر درباره طرح مجلس در حمایت از آمران به معروف تنظیم شده است!)

اگر متولیان این روزنامه دین ندارند لااقل آزادگی پیشه کنند و بفرمایند در طول تاریخ انقلاب اسلامی آمران به معروف چند نفر را کشته یا مجروح کرده‌اند؟ (البته می‌دانیم که در ۲ دهه اخیر نزدیک به چهل تن از آمران به معروف در حین انجام این فریضه به شهادت رسیده‌اند!)

۳- در سرمقاله یکی از روزنامه‌های سکولار درباره نهی از منکر و امر به معروف چنین آمده است: «مردم به دلایل متعدد نمی‌توانند بپذیرند که افراد دیگر، از موضع خود اصلح‌بینی، وارد حوزه خصوصی و رفتاری آنان شوند.
- امر به معروف و نهی از منکر موجب رودررو قرار دادن افراد در جوامع جدید می‌شود که ممکن است عوارض ناخوشایندی داشته باشد که افزایش قتل و نزاع و اسیدپاشی بخشی از آن است!
- برداشت‌های افراد از درست و نادرست و مطلوب و نامطلوب بودن یک رفتار مثل گذشته نیست و مردم تا حد زیادی در این خصوص اختلاف‌نظر دارند و در این خصوص چگونه می‌توانیم دیگران را به موضوعی امر و نهی کنیم که آنها در خوب یا بد بودن آن با ما توافق نظر ندارند و در نتیجه نمی‌شود هر شخصی را مرجع نهایی تشخیص اعمال و رفتار خوب و بد بدانیم تا او به خودش اجازه بدهد که مردم را براساس برداشت خود امر و نهی یا ادب کند.»

مرور این نوشتار و حتی سطور فوق برای اهل فن این امر را ثابت می‌کند که نویسنده و ناشر این متن نه اعتقادی به فقه دارند و نه باوری به واجب و حرام و حلال! نه مرجعیت را قبول دارند و نه امر به معروف و نهی از منکر را و طبیعی است که چنین موجوداتی مخالف سرسخت حکومت دینی و نظام ولایت فقیه باشند!

این اشکالات قبل از آنکه به طرح مجلس درخصوص حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر وارد باشد به اصل این واجب الهی وارد است و این، یعنی نویسنده (که جرات درج نامش را هم نداشته) و ناشر، خود را داناتر از شارع مقدس و قرآن کریم می‌دانند!

(نعوذبالله!) چون خدای متعال در قرآن به صراحت به نهی از منکر و امر به معروف و لزوم آن فرمان می‌دهد و نویسنده و ناشر سطور مذکور، اجرای این فریضه را موجب افزایش نزاع و قتل و اسیدپاشی و... در جامعه معرفی می‌کند! دین ما اجرای این فریضه را موجب نزول رحمت بر جامعه می‌داند و سرمقاله مذکور انجام این حکم خدا را موجب افزایش تنش در جامعه معرفی میکند.!

۴- نویسنده عبارات فوق (و همفکران او) اصولا چیزی به نام منکر و معروف را قبول ندارند چون به نظر ایشان این امور نسبی هستند! آیا چنین افرادی می‌توانند به دین و شریعت معتقد باشند؟ آیا مردم واقعا همانی‌اند که نویسنده این یادداشت معرفی کرده؟ آیا کافر همه را به کیش خود نپنداشته است؟(و بگذریم از این که انکار نهی از منکر و امر به معروف می تواند مقدمه ارتداد باشد!)

۵- تلاش وحشتناک برخی و رسانه‌های همسو با آنها در هجمه به نهی از منکر و امر به معروف و ربط دادن این فریضه الهی به اسیدپاشی‌های اصفهان و مخالفت همه‌جانبه با طرح مجلس در خصوص حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر به صراحت از یک همسویی و همفکری میان مخالفان تفکر حکومت دینی و تحقق دین در جامعه حکایت می‌کند!

چون این همه آسمان و ریسمان بافتن به بهانه طرح مجلس و زور زدن برای چسباندن اسیدپاشی‌های اصفهان به نهی از منکر و قاتل و جانی خواندن آمران به معروف و ناهیان از منکر آن هم به صورت هماهنگ و همزمان چه معنا و مفهومی می‌تواند داشته باشد؟

چرا هرگاه نام این فریضه می‌آید این جماعت پریشان می‌شوند؟ چرا این همه از نام این فریضه می ترسند؟ چرا این همه دروغگویی برای ایجاد تنفر از این فریضه؟ چرا هنگامی که مجلس براساس وظیفه و رسالت خود برای تبدیل اصل هشتم قانون اساسی به قوانین اجرایی و عادی وارد عمل می‌شود ناگهان با هجوم همه جانبه برخی از چهره‌های دولتی و عده‌ای از اصلاح‌طلبان و رسانه‌های مخالف حکومت دینی روبه‌رو می‌شود؟

۶- اگر این جماعت سکولار به دین مسلط بر جامعه و جامعه دینی اعتقادی ندارند چرا به قانون اساسی و اصل هشتم آن چشم بسته‌اند؟ مگر این اصل قانون اساسی نباید اجرا شود؟ این عده که برای اجرا نشدن فلان اصل قانون اساسی خودشان را تکه‌پاره می‌کردند چرا درخصوص فراموشی مطلق اصل هشتم قانون اساسی ساکت بوده و حتی به دنبال حذف این اصل از جامعه و ذهن مردم و دفن آن در ورطه فراموشی‌اند؟

۷- از نظر این جماعت، دین امری شخصی است و حق ورود به سیاست و جامعه را ندارد و بر همین اساس هیچ فردی حق امر به معروف و نهی از منکر ندارد! (چون هر کسی آزاد است براساس قرائت و تمایل خود از دین رفتار کند یا نکند!) اما از آنجا که بیان صریح این جمله ممکن است هزینه‌هایی به دنبال داشته باشد بهتر دیده‌اند با لجن‌مال کردن آمران به معروف و ناهیان از منکر و اسیدپاسی و قاتل خواندن آنها و جناحی و سیاسی دانستن طرح مجلس درباره حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر مقصود خود را در جامعه محقق کرده و این فریضه را به تدریج از ریشه درآورده و به ورطه عدم و تعطیلی بسیارند!

۸-اگر هدایت جامعه و گسترش مسوولیت پذیری در آن را از جمله فواید ترویج امر به معروف و نهی از منکر در جامعه بدانیم، فقط حامیان فساد و انحراف و فاسدان و منحرفان اند که از ترویج این واجب الهی بیمناک خواهند بود! بر این اساس باید هم از روزنامه هایی که تحریریه هاشان لانه جاسوسان و براندازان و آشوب گران سال ۸۸ است، ندای مخالفت با حکم خدا درباره امر به معروف و نهی از منکر به گوش برسد و مگر نان حلال خورده می تواند با حکم خدا مخالفت کند؟

مخالفت با این فریضه از سوی جماعت دین گریز و دین ستیز صاحب قلم و نفوذ و مقام اگر هیچ فایده ای نداشته باشد دست کم باعث خواهد شد تا مومنان مملکت با چهره دشمنان دین و احکام خدا بیشتر آشنا شوند. والله متم نوره و لو کره الکافرون!


منبع:مشرق

به گزارش پایگاه خبری انصارحزب الله،فارس نوشت: جنایت‌های سریالی پدیده‌‌ی نوظهوری به حساب نمی‌آیند. همیشه ممکن است یک‌نفر یا چند نفر به هر دلیلی؛ از مباحث اعتقادی گرفته تا کینه‌های شخصی و تسویه حساب‌های تجاری و غیره دست به این کارها بزنند. اما رخداد نوظهور و البته عجیب در قبال این جنایت‌ها آن است که افرادی به بهانه وقوع این رخداد، دست به تسویه حساب با دین و امنیت یک کشور بزنند.

سوابق زیادی از پرونده‌های مربوط به جنایت‌های سریالی در ذهن مردم وجود دارد؛ ‌چند سال قبل بود که در پی هدف گلوله قرار گرفتن و کشته‌شدن چند شهروند آمریکایی، قاتل و همدستش دستگیر شدند.

قاتل یک سیاهپوست آمریکایی بود که با همکاری یک پسر نوجوان، طعمه‌ها را که البته تصادفی هم انتخاب شده بودند به محل تیررس خود هدایت می‌کرد و سپس آنها را هدف قرار می‌داد.

در ایران ما هم از این جنایت‌های چندبار تکرار، مواردی وجود دارد.

یکی از دردآورترین آنها جنایت یک گروه تبهکار در یکی از شهرهای مذهبی ایران بود که مدتی اقدام به دزدیدن زنان با ظاهر مذهبی کردند.

آنها از این زنان فیلم می‌گرفتند و همچنین آنها را وادار به سکوت و پرداخت باج می‌کردند.

این اقدام تا آن اندازه رقّت‌انگیز بود و افکار عمومی را جریحه‌دار کرد که حتی برخی مراجع تقلید نیز خواستار برخورد هرچه سریعتر با عوامل این جنایت سریالی شدند.

و مدتی بعد نیز عوامل این جنایت دستگیر شده و به سزای عمل خود رسیدند.

دو رخداد اشاره شده اگر چه یکی در آمریکا و دیگری در ایران اتفاق افتادند اما بصورت اتفاقی وجوه مشترک فراوانی با هم داشتند.

در اعتراض به هیچکدام از آنها تجمع برگزار نشد. در پی وقوع آنها کسی مدعی نشد که این قتل‌ها و ربایش‌ها بر اثر تندروی افراطیون مذهبی بوده است.

در آمریکا کسی نگفت که آن تک‌تیرانداز سیاه پوست قاتل، نماینده همه‌ی سیاهان آمریکایی است و کسی هم به مصاحبه درباره ضرورت التزام سیاهان به قانون و اخلاق در آن مقطع ننشست.

در ایران و آن شهر اشاره شده هم کسی جنایت رخ داده را به مخالفین مذهب در آن روزها که اتفاقاً حضوری پررنگ هم در رسانه‌ها داشتند و یا مخالفت‌های صریحی را با حجاب عنوان می‌کردند ربط نداد!

*ماجرای تابلویی که یک‌باره به نمایش درآمد!

اسیدپاشی‌های چند هفته اخیر اصفهان که به وقوع پیوست و طی آن چند زن با تیپ‌های اجتماعی مختلف هدف ضارب یا ضاربین قرار گرفتند؛ اگرچه مثل هر جنایت دیگری افکار عمومی جریحه‌دار شد اما به ناگاه جریانی خاص بر این مجروح‌شدگی افکار سوار شد و تا به خودمان آمدیم؛ تابلوی بلند شده بر دستان این جریان خاص! بود که خودنمایی می‌کرد.

«اسیدپاش سریالی با هدف امر به معروف و نهی از منکر این جنایت را انجام می‌دهد»!

این جمله‌ای بود که در فحوی و محتوای تمام فعالیت‌های جریان خاص مذکور، علی‌الدّوام مورد اشاره قرار می‌گرفت.

*آغاز و انجام کارناوال شوم «تیترهای یک»

اولین کسی که با دست‌های مرموزش گزینه «امر به معروف و نهی از منکر» را در کنار «اسیدپاشی» نقش زد و آن را مطرح کرد یک خبرگزاری داخلی بود.

این رسانه در قالب یک گزارش در اشاره به اسیدپاشی‌های اصفهان نوشته بود: «این حادثه زمانی اتفاق افتاد که از چندی پیش تاکنون در شبکه های اجتماعی مطالبی با محتوای "اسیدپاشی به زنان بی‌حجاب" در اصفهان منتشر می شود؛ اما مشخص نیست که آیا حادثه شب گذشته ارتباطی با این مطالب داشته است یا خیر؟»

و بعداً نیز در لابه‌لای مطلب دیگری نوشت: «خبری از اطلاع‌رسانی دقیق در این باره نیست و تنها شایعاتی در شبکه‌های اجتماعی مبنی بر "برخورد راکبان موتورسیکلت با بدحجاب‌ها" مطرح بوده است»

همین رسانه در گزارش دیگری نیز تأکید کرد:«به نظر می‌رسد با توجه به نزدیک بودن ایام محرم گروه‌های تکفیری که از ماه‌ها قبل، جمهوری اسلامی ایران را برای برهم زدن مراسم ماه محرم تهدید کرده بودند، از هم‌اکنون فعالیت خود را از اصفهان آغاز کرده‌اند»!

و سایرین هم به صحنه آمدند...

ناگفته پیدا بود که بی‌بی سی فارسی و دویچه‌وله و بالاترین و سایرین چه مطالبی را در این زمینه منتشر خواهند کرد.

اما آنچه که سخت باور می‌نمود، تقلّای برخی رسانه‌های داخلی بود که دور شایعه‌ی مرتبط بودن اسیدپاشی‌ها با امر به معروف و نیروهای ارزشی را گرفتند و کارناوال تیترهای یک را به راه انداختند.

تیترهایی که تماماً بحث اسیدپاشی را مورد اشاره قرار داده بودند اما محتوا را که می‌خواندی یک عبارت وجود داشت که بیشتر از اسیدپاشی تکرار شده بود. نه یک‌بار که بارها و بارها.

«امر به معروف و نهی از منکر»...

یکی از سایت‌های اصلاح‌طلب درباره ماجرای اسیدپاشی‌ها گزارشی ۶ هزار کلمه‌ای منتشر می‌کند و در قالب آن به مصاحبه با صاحبنظرانی در زمینه اخلاق و اجتماع می‌پردازد. گزارشی که در آن عبارت «امر به معروف» بیشتر و بیشتر از عبارت «اسیدپاشی» تکرار شده بود.

یک کارگردان زن که به دیدگاه‌های فمینیستی و ضدّ مردی شهره است، از کلمه «خودسر»! در مصاحبه علیه اسیدپاشی استفاده می‌کند.

کلمه‌ای که یک طیف سیاسی خاص، مغرضانه آن را برای نیروهای حزب‌اللهی مورد اشاره قرار می‌دهد!

خبرنگاران چند رسانه‌ی خاص در هنگام پرسش از مقامات ذیربط در این زمینه دائماً بر این معنا تکرار می‌کنند که آیا حوادث اشاره شده ربطی به امر به معروف و نهی از منکر داشته‌اند یا خیر؟!

روزنامه‌ی شرق در سرمقاله یکی از شماره‌های خود، جنایت اسیدپاشی را «بی‌نظیر» و «بی‌مثال» توصیف کرده و می‌نویسد: «وقوع چهار حادثه اسیدپاشی از حیث میزان جریحه‌دارکردن احساسات عمومی، در نوع خود بی‌نظیر است»

یک رسانه‌ی داخلی برای داغ‌تر کردن قضیه، خواستار ضرورت آموزش به مردم از طریق تلویزیون مبنی بر چگونگی دفاع شخصی در مقابل اسیدپاش‌ها و چیستی کمک‌های اولیه به مجروحان اسیدپاشی می‌شود.

یک محفل رسانه‌ای مشهور به تندروی مذهبی که اخیراً شاخه‌هایی از آن مورد ضربه‌ی وزارت اطلاعات نیز قرار گرفت، جنایت اسیدپاشی اصفهان را کار نیروهای ارزشی! این شهر معرفی کرد.

و دست‌هایی مرموز همینطور بر دامنه‌ی این خبرها و سؤال‌های تک بعدی اضافه کردند و اضافه کردند.

افزودنی‌های غیر مجازی که هدفش در روزهای بعد مشخص شد!

*چرا به صورت امر به معروف و نهی از منکر هم اسید پاشیدند؟

موج خبری رسانه‌های اشاره شده اگرچه با سوژه‌ی اسیدپاشی به راه افتاد اما گویا اهداف دیگری را دنبال می‌کرد.

اهدافی که با خوانش خبرهای مربوط به تجمع معترضین اسیدپاشی! در اصفهان و تهران با حضور برخی فتنه‌گران دستگیر شده در سال ۸۸، بروز شایعه ناامنی اسیدپاشی در مشهد و تهران و همچنین متلک‌پرانی‌های گسترده به قانون عفاف و حجاب و نهی از منکر مجلسی‌ها و همچنین مجموعه‌های ارزشی مثل انصار حزب‌الله به وضوح قابل دیدن هستند.

پر واضح بود که جنایت اسیدپاشی اصفهان نیز همچون همه‌ی موارد دیگر جنایت‌های سریالی که صفحات حوادث روزنامه‌ها و سرویس‌های اجتماعی خبرگزاری‌ها گه‌گاه مطالبی را در مورد آنها منتشر می‌کنند؛ ادامه نمی‌یابد و پلیس و سرویس‌های امنیتی با آنها برخورد خواهند کرد؛ اما نکته‌ی ناواضح و البته ناهمخوان ماجرا بروز سه آسیب یا همان اهداف اشاره شده بود که به ناگاه دامان کشور را گرفت و مقولاتی مثل اطلاع‌رسانی دیرهنگام و نادرست و ایضاً مرجع‌سازی غلط از مطالب غرض‌ورزانه برخی رسانه‌های داخلی و خارجی که عللی داشت در گستره عقاید شخصی یک خبرنگار تا بغض رسانه‌های ضد انقلابی؛ سبب شد تا یک جنایت احمقانه اما همیشه ممکن‌الوقوع، تبدیل به یک تراژدی پر غصه شود.

جنایتی که البته واقعیت قضایای آن‌هم در شتاب عده‌ای برای ضربه زدن به مقولات ارزشی و در ادامه به نظام اسلامی، بصورت صحیحی منعکس نشد.

این وزیر بهداشت و درمان بود که اخیراً در جمع خبرنگاران بیان کرد که تعداد اسیدپاشی‌های رخ داده در اصفهان از ابتدای امسال تاکنون ۹ مورد بوده است که ۴ نفر از قربانیان نیز مرد! بوده‌اند.

خبری و نکته‌ای که البته در همان رسانه‌هایی که با آب و تاب اخبار مربوط به زنان قربانی و رابطه اسیدپاشی‌ها با امر به معروف و نهی از منکر را مطرح می‌کردند بازتاب چندانی نیافت.

و نه تیتر یک شد و نه پیرامون آن اقتراحی و بحثی صورت گرفت و نه درباره‌اش سرمقاله‌های داغ نوشته شد.

*نگفتیم و ندیدیم...

باید با خودمان روراست باشیم!

در ماجرای جنایت اسیدپاشی اصفهان، خیلی از ما شاید آن طیف همیشه حاضر در چالش‌های عمومی علیه مردم و نظام را ندیدیم و از یاد بردیمشان و برای همین شد که توانستند دوباره دست به شیطنت رسانه‌ای و امنیتی زدند!

آنهایی که از هر جنایتی و از هر برخورد قضایی با این جنایت‌ها آسمان و ریسمان خودشان را پی می‌گیرند. از قتل‌های زنجیره‌ای سال ۷۸ گرفته تا اعدام قاچاقچی‌ها و دستگیری جاسوس‌ها و غیره.

قصاص را در روزنامه‌هایشان غیر انسانی معرفی می‌کنند، زندان‌های ایران را اتاق‌های شکنجه می‌دانند و در حالی که امر به معروف و نهی از منکر از اصول مصرّح قانون اساسی ماست، با آن مخالفت می‌کنند.

همانهایی که خواستار جلوگیری از اعدام و قصاص عامل اسیدپاشی به صورت کسانی مثل «آمنه بهرامی» هستند چون می‌خواهند با این کار نشان بدهند حکومت اسلامی به دنبال خشونت است؛ اما هنگامی که همین جنایت اسیدپاشی می‌تواند دستاویزی برای کوبش دین و هواخواهان امر به معروف و نهی از منکر باشد؛ خواستار اشدّ مجازات برای عواملش می‌شوند!

ابن‌الوقت‌هایی که منطقشان بی‌منطقی است و مثلاً در همین ماجرای مذکور، مزوّرانه بر روی خروجی رسانه‌هایشان از دلسوزی به حال کسانی نوشته‌اند که قرار است بعنوان اسیدپاش توسط نیروهای امنیتی دستگیر شوند!

علی خلیلی. شهید امر به معروف و نهی از منکر

آنها در این قضیه خواستار تشکیل ستاد برای پیگیری پرونده شده‌اند اما هنگامیکه «هادی محبّی» و «علی خلیلی» امر به معروف و نهی از منکر کردند و سرانجام در دفاع از نوامیس بعضاً حتی بدحجاب یک خانواده به شهادت رسیدند؛ نه تنها هیچ خبری از تیترهای یک و پرداخت‌های گسترده رسانه‌ای به این شهادت‌ها و امر به معروف‌ها نبود بلکه، هیچکدام از همین «آنهای معروف» هم نه تجمعی در این باره صورت دادند و نه خواستار تشکیل ستاد پیگیری شدند!

راستش این است که ما شاید در قضیه اسیدپاشی اصفهان این طیف همیشگی کم‌تعداد اما پر سر و صدا را از یاد بردیم!

و صد البته عدم اطلاع‌رسانی به‌موقع و عدم موضع‌گیری صحیح هم آسیب‌های خودش را بر جا گذاشت.

چرا عده‌ای رصد نکردند که امکان دارد در هنگام طرح قانون امر به معروف و نهی از منکر در مجلس شورای اسلامی و اصرار انصار حزب‌الله بر تشکیل گروه‌های امر به معروف لسانی؛ ممکن است عده‌ای همچنان که مخالفت‌های صریح خود را با این واجب دینی ابراز کرده‌اند؛ نقشه‌هایی را هم برای لکه‌دار کردن چهره‌ این واجب دینی طراحی کنند؟!

چرا نیروی انتظامی درباره اسیدپاشی‌های اصفهان که وزیر بهداشت اخیراً خبر دقیق‌تری درباره آن اعلام کرد؛ اطلاع‌رسانی به موقع را انجام نداد؟

آیا واقعا بین پلیس کشور و وزیر بهداشت؛ روا نبود که خیلی قبل‌تر از اینها، خبر اعلام شده مبنی بر اسیدپاشی به صورت ۴ مرد اصفهانی و منوط نبودن اسیدپاشی به ۳ هفته‌ی اخیر توسط پلیس اعلام شود نه وزیر بهداشت؟

و همچنین بپذیریم که برخی از ما نیز دیر متوجه سؤالات غرض‌ورزانه و مطالب رسانه‌ای شیطنت‌آمیز مرتبط با امر به معروف و اسیدپاشی شدیم!

در همین روزهای اخیر و در مصاحبه‌هایی بیان می‌شود که پیوند زدن چنین پرونده‌هایی با مسائل دینی همچون امر به معروف و نهی از منکر کار جریانات ضد انقلاب است و یا سیستم قضایی باید با رسانه‌هایی که این مسئله را طرح کردند برخورد کند و یا ایضاً کار این افراد کمتر از جنایت اسیدپاشی نیست.

سلّمنا... ولی آیا بهتر نبود قبل از آنکه سه هدف اشاره شده در بالا اندکی محقق گردد و عده‌ای کار شوم خود را تا حدّی پیش بردند؛ این قبیل موضع‌گیری‌ها انجام می‌گرفت و در همان ابتدا کسانی از سیستم‌های قضایی و امنیتی به جریان‌ها و اشخاص مرتبط با افکار عمومی هشدارها و انذارهای لازم را می‌دادند؟

باید با خودمان روراست باشیم...

*پاسخی به یک فرض محال

پرونده‌ی اسیدپاشی‌های اصفهان همچنان مفتوح است و هنوز کسی بعنوان مجرم یا مجرمان اصلی این پرونده دستگیر نشده است.

مشخص نیست چه کسی یا کسانی در پشت این پروژه‌ی سیاه قرار داشته‌اند و این جنایت با چه هدف یا اهدافی صورت می‌گرفته است؟!

اما بیاییم بدترین فرض یا همان فرض ضد انقلاب و ایادی داخلی آنها را در نظر بگیریم و به این فکر کنیم که شاید مجرم اصلی کسی بوده باشد که به اسم تشخیص خود از دین یا هر چیز دیگری دست به این کار زده باشد؟!

همان اتفاقی که در پرونده قتل‌های زنجیره‌ای سال ۷۸ رخ داد و در ماجرای پرونده قتل‌های محفلی یکی از شهرستان‌های کشور در حوالی سال ۸۰ و همینطور در ماجرای تبهکاری یک راننده تاکسی در تهران که تشخیص داده بود، می‌تواند و باید از تمام زنان انتقام بگیرد در ۳ سال قبل نیز وقوع یافت!

حتی فرض بر وقوع این انگیزه نیز جمله‌ای مشهور از آیت‌الله بروجردی وجود دارد که هنگامیکه خبر اقدام دزدی یک طلبه به محضر ایشان عرض می‌شود، برمی‌آشوبند و می‌گویند:«نگویید یک روحانی دزدی می‌کرد، بگویید دزدی لباس روحانیت پوشیده بود»

حقیقت ماجرا همین است...

دین اسلام و بویژه تفکر شیعه اجازه خشونت، تفسیر شخصی از دین و امر غیر قانونی و غیر انسانی را به هیچ کس نمی‌دهد.

و لذا آنهایی که پرونده جنایت‌های اصفهان را در مقابل امر به معروف و نهی از منکر قرار می‌دهند علی‌القاعده یا شناختی از دین ندارند و یا نیّات دیگری را سینه‌های خود پنهان کرده‌اند.

کم‌شناختی و غرض‌ورزی‌هایی که معاضدت در جنایت به حساب می‌آیند و جزای آنها، اقلّ کم برای غرض‌ورزی‌های صورت گرفته در راستای ملکوک کردن چهره‌ی مقدس امر به معروف و نهی از منکر، حتماً کمتر از مکافات اسیدپاشی و عوامل آن نیست.

 «پارس»- فاطمه قزلباش- اسید پاشی بیشتر میتواند کار کسانی باشد که تحمل حجاب بانوان آزاد را در کشورشان ندارند و آنان را به خاطر حجابشان تحقیر و توهین می کنند و به باد کتک می بندند یا بسیجی که دست و پا و چشم و زندگیش را میدهد تا یک وجب از خاک و ناموسش دست اجنبی نیافتد.

اسید پاشی بیشتر می تواند کار موتور سوارانی باشد که هفت تیر به دست به دنبال کشتن بسیجیانی چون احمدی روشن هستند یا علی خلیلی هایی که جانشان را میدهند تا مویی از سر دختر تنها و بی پناهی کم نشود.

اسید پاشی بیشتر میتواند کار کسانی باشد که فتنه کردند و ریختند و سوزاندند و ترساندند و حتی سرانشان حاضر به عذر خواهی نشدند یا بسیجی که جانش را داد تا امنیتم بازگردد.

اسید پاشی بیشتر می تواند کار رهروان شمر و خولی و حرمله باشد که به کودک و گوشواره و معجر رحم نکردند یا بسیجی که از عباس و کربلا درس گرفت، آنجا که نگذاشت تا زنده است نامحرمی به خیام نزدیک شود.

دشمن عادت دارد که دامن بزند به شایعات شر و آتش فتنه را شعله ور کند و بسیجی عادت دارد که سپری باشد برای اسلام و انقلاب و رهبرم و تا آتش این فتنه را هم خاموش نکند از پا نمی نشیند.

رجانیوز: «تکخوانی زنان» از آن مسائلی بود که در ابتدای آغاز به فعالیت علی جنتی به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم، کسی گمان نمی‌کرد به دغدغه و اولویت این وزارتخانه تبدیل شود اما جرقه این مساله را خود آقای وزیر زد و ماجرا از همانجا آغاز شد. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که دارا بودن تحصیلات حوزوی و همچنین آشنایی با فضای فرهنگی حوزه علمیه و علما یکی از تدابیر ویژه دولت برای انتخاب او به عنوان چهره اصلی دستگاه فرهنگی کشور از سوی رئیس‌جمهور بوده است، در روزهای نخست فعالیت خود در حاشیه یک مراسم، سخنانی را به زبان آورد که به طور ویژه انتقاداتی جدی را از سوی علمای حوزه علمیه قم به دنبال داشت.

به گزارش رجانیوز، جنتی که در حاشیه رونمایی از نهج‌البلاغه مطلی در دفتر خود در وزارت ارشاد در جمع خبرنگاران حضور یافته بود، درباره مساله خوانندگی بانوان گفت: «اظهارنظرهای مختلفی در خصوص تکخوانی خواننده زن در کنسرت‌ها وجود دارد اما طبق نظر برخی مراجع تقلید، اگر موجب مفسده نباشد ایرادی ندارد.»

انتشار این اظهارنظر که رنگ و لعاب فقهی نیز داشت، در همان ساعات اولیه با واکنش جدی حوزه های علمیه روبرو شد و در برخی واکنش ها، این اظهارات از سوی وزیر ارشاد نشانه کم اطلاعی وی در زمینه فقه شیعه توصیف شد. به عنوان مثال، آیت‌الله مکارم شیرازی با اشاره به مطرح شدن برخی سخنان مبنی بر اعلام نظر فقها در خصوص خوانندگی زنان گفت: «گفته شده است که چرا می‌گویید خواننده زن نباشد. نصف جمعیت ایران زن است و فقها در این زمینه نظر دهند، این طرز سخن‌گویی سابقه ندارد. این‌ها خبر ندارند یک طلبه ۲۰ سال درس می‌خواند تا به مرحله اول اجتهاد برسد و باید برای مجتهد شدن ۴۰ سال درس خواند. وزارت ارشاد بداند تکرار این کارها سبب می‌شود که مردم فاصله بگیرند.»

با افزایش دامنه اعتراضات و واکنش‌ها به این مساله، انتظار می‌رفت که خود وزارت ارشاد و آقای جنتی هم فتیله این قضیه را پایین بکشند و با سکوت از کنار آن بگذرند تا کم کم به فراموشی سپرده شود اما این پایان ماجرا نبود.

در ماه‌های اخیر، موجی در شهرهای بزرگ به ویژه پایتخت ایجاد شده که خوانندگان زن اقدام به برگزاری کنسرت موسیقی برای خانم‌ها می‌کنند که در برخی موارد به دلیل حضور مردان در این مراسم‎ها، با اعتراض افکار عمومی روبرو شده است اما این همه داستان نیست. اخیرا به بهانه کنسرت موسیقی و تکخوانی زنان، مراسم رقص و حرکات موزون خانم‌ها نیز برگزار می‌شود.

مساله تاسف‌بار اینجاست که این گروه‌ها بدون هیچ منع قانونی و برخورد قضایی، صراحتا در بروشورهای تبلیغاتی خود اعلام می‌کنند که برنامه اجرایی توسط آنها یک برنامه ترکیبی شامل آوازخوانی ترانه‌های مختلف و همچنین حرکات موزون است. حتی در تبلیغات خیابانی و اینترنتی یکی از این گروه‌ها آمده است که زنان در این برنامه، «رقص باله» اجرا خواهند کرد. این برنامه‌ها که اغلب در سالن‌ همایش‌های بین‌المللی برج میلاد تهران برگزار می‌شود، بلیت‌های گرانقیمتی هم دارد اما به دلیل نوع اجرای آن، با استقبال بالای برخی طیف‌های خاص روبرو می‌شود.

از سوی دیگر، کوتاهی و تساهل وزارت ارشاد در این زمینه سبب شده تا موج این اقدامات ساختارشکنانه از پایتخت به شهرهای دیگر نیز منتقل شود. به عنوان نمونه، چند روز پیش و در شهر اصفهان، جشنواره‌ای تحت عنوان «میراث ناملموس ایران» برگزار شد که در آن و تحت عنوان آداب و رسوم محلیف رقص مختلط زنان و مردان با لباس‌های محلی در انظار عمومی اجرا شد؛ یعنی یک جشن عروسی کامل با این تفاوت که حاضرین در مجلس را تنها خانم‌ها تشکیل نمی‌دادند، بلکه یک «پارتی مختلط بزرگ» در حال اجرا بود.

البته وزارت ارشاد مدعی است که «تاکنون هیچ‌گونه مجوزی برای حرکات موزون وغیرمتناسب با فرهنگ اسلامی صادر نشده است. تنها اجرا‌ها محدود به آئین‌ها و بازیهای برگرفته از فرهنگ اقوام ایرانی است که با نظارت دقیق و صرفا برای بانوان توسط بانوان اجرا می‌شود» اما بالا و پایین پریدن دختران با لباس‌های خاص در برابر چشمان مردانی که به عنوان مهمان در این مراسم حضور داشتند، خشم مردم معتقد و مذهبی اصفهان را به دنبال داشت؛ موضوعی که رسانه‌های ضدانقلاب تلاش کردند تا با پررنگ کردن ماجرای اسیدپاشی در این شهر، آن را تحت‌الشعاع قرار دهند.

این حوادث و اقدامات در حالی در ایران و زیر چشمان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی روی می‌دهد که حتی اگر استدلال ضعیف فقهی آقای جنتی برای عدم اشکال داشتن تکخوانی زنان را نیز بپذیریم، باز هم جای این سوال باقی می‌ماند که آیا این موضوع با این همه حواشی و حساسیتی که روی آن وجود دارد، چرا باید به یکی از اولویت‌های نهادهای فرهنگی دولتی تبدیل شود و تا جایی بر دفاع از آن پافشاری شود که این گروه‌ها به خود اجازه دهند تا خطوط قرمز را نیز رد کنند و دست به اجرای رقص‌های دسته‌جمعی بزنند؟ آیا آقای جنتی به عنوان مسئول اصلی فرهنگ در کابینه دولت یازدهم، ریشه همه مشکلات فرهنگی و هنری جامعه ایران را در تکخوانی زنان و برگزاری کنسرت‌های خوانندگان زن می‌داند که اینچنین مصرانه و جدی پیگیر این مساله است؟

در حالی که تهاجم فرهنگی علیه باورها و اعتقادات ریشه‌دار اسلامی – ایرانی در صدر اولویت‌های عملیاتی غرب قرار دارد و سالیانه مبالغ هنگفتی از بودجه عمومی کشورهای غربی صرف «تیشه به ریشه اعتقادات مردم و به ویژه جوانان ایران زدن» می‌شود، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که تنها وزاتخانه‌ای در کشورمان است که لقب «اسلامی» را یدک می‌کشد و باید سکاندار هدایت کشتی فرهنگ در این دریای طوفانی باشد، اولویت خود را در حمایت از یک اقدام غیرشرعی و غیرضرور قرار داده که می‌تواند عامل گسترش بی‌حیایی و بی‌عفتی در جامعه ایرانی باشد.

این انتظار از آقای جنتی که خود سابقه تحصیلات حوزوی دارد، وجود داشت که حداقل از ضریب دادن به اینگونه رویکردها در سازمان تحت نظارت خود اجتناب کند و زمینه را برای فعالیت پررنگ‌تر و تاثیرگذارتر جبهه فرهنگی مومن فراهم کند اما به نظر می‌رسد حتی پس از هشدارهای جدی رهبر معظم انقلاب در حوزه فرهنگ و اعلام نگرانی چندین باره از وقایعی که در این عرصه روی می‌دهد، هنوز درب وزارت ارشاد و علی جنتی روی همان پاشنه سابق می‌چرخد و قرار نیست روند حاشیه‌ساز و جنجال آفرین این وزارتخانه در عرصه‌های انحرافی، جای خود را به تلاش برای ایجاد فضای فرهنگی سالم اسلامی و ایرانی در کشور بدهد.

 
به گزارش پایگاه خبری انصارحزب الله، نورالدین عافی عصر امروز در یادواره شهدا که به مناسبت تجلیل از شهدای طلبه و دانشجوی منطقه ارسباران در شمال‌شرقی استان در دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهر برگزار شد،‌ اظهار کرد: باید ایثارگری‌ها و جانبازی‌های رزمندگان و شهدای هشت سال دفاع مقدس را متناسب با سلایق جوانان و با زبان آنها به نسل جوان منتقل کنیم.

راوی کتاب نورالدین پسر ایران، در محور خاطرات ۸ سال دفاع مقدس وی تدوین و گردآوری شده، رمز ماندگاری فرهنگ هشت سال دفاع مقدس را صداقت، دیانت، تبعیت از ولایت عنوان کرد.

عافی افزود: در فرهنگ جبهه همه با هم برادر و برابر بودند و صداقت این عزیزان و عشق به لقاءالله باعث شده بود که معنویت ویژه‌ای در بین ایثارگران و رزمندگان باشد و همین ایمان، عقیده خاص و عمل به تکلیف باعث شده بود که در جبهه‌ها مسائل دنیوی مطرح نشود و همه به عشق جهاد در راه خدا با کمترین امکانات بر دشمن تا بن دندان مسلح پیروز شوند.

این جانباز هشت سال دفاع مقدس گفت: در فرهنگ جبهه هشت سال دفاع مقدس دیگر کسی بر دیگری برتری نداشت بسیج، سپاهی، فرمانده بدون عنوان و درجه همه در یک لباس خاکی و در یک سنگر در مصاف با دشمن بودند و این باعث شده بود هر روز صمیمیت بیشتر شود.

وی در خصوص ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در بین جوانان گفت: تاکنون بیش از ۸۰ دانشگاه حضور یافته و خاطرات و ایثارگری‌ها و اهداف آنها را به اساتید و دانشجویان تبیین کرده و مورد استقبال دانشجویان و فرهیختگان قرار گرفته‌اند که اگر به زبان مناسب با آنها سخن بگوییم و فرهنگ جبهه را که رزمندگان با پوست و استخوان و جان خود از اسلام و انقلاب دفاع کردند به نحو شایسته بیان کنیم قطعاً تأثیر به سزایی در جوانان ما خواهد گذاشت که باید در این راه مسئولان فرهنگی تلاش مضاعف نمایند تا فرهنگ جبه در غربت نماند.

منبع: فارس

خبرگزاری «حوزه»، ششمین جلسه از «درس‌نامه رزق حلال» نوشته حجت‌الاسلام علی اصغر ملک‌احمدی پیرامون شناخت زمینه‌های آلوده شدن به مال حرام وچگونگی جلوگیری از درآمد حرام را منتشر می کند.

در بررسی زمینه‌ها و عوامل حرام‌خواری، می‌توان امور فراوانی را نام برد، که هر یک ممکن است در انسان زمینه‌ساز آن باشد،‌ در این مبحث به برخی از آنها اشاره می‌ شود .

*وسوسه‌های شیطانی:

هنگامی که فردی تصمیم می‌گیرد، مالی حلال، بدون ربا، غل و غش، دروغ و رشوه، به دست آورد و به غفلت نخورد، شیطان به او وعده فقر می‌دهد.« الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ» (بقره، آیه۲۶۸)

این شیطان است که وقتی می‌خواهید از اموال پاکیزه خود انفاق کنید شما را از تهیدستی می‌ترساند و به کارهای زشت فرمان می‌دهد و خداست که شما را به آمرزش و بخشایش خود وعده می‌دهد و خدا را بخششی گسترده و فضلی بی‌پایان است.

شیطان انسان را وسوسه می‌کند که اگر در پی کسب حلال باشی به جایی نمی‌رسی و آینده‌ای نخواهی داشت و فرزندانت بی‌سروسامان می‌مانند.

یکی دیگر از وسوسه‌های شیطان این است که به انسان می‌گوید یک بار از راه حرام ثروتی به دست بیاور و به اصطلاح بار خود را ببند، سپس توبه کن و از راه‌ها ی خلاف دست بردار.

قرآن کریم این فریب شیطان را نیز سرزنش می‌کند و در گفتگوی دوزخیان با بهشتیان در قیامت بیان می‌کند: (قصص آیه ۷۸)

«منافقان به مومنان ندا می‌دهند که نگاهی به ما کنید تا از نور شما استفاده کنیم، وقتی جواب رد می‌شنوند، می‌گویند: آیا ما در د نیا با شما نبودیم؟ می‌گویند: آری بودید ولی شما خودتان را در بلا افکندید، فریب دادید و در کار خیر، امروز و فردا کردید».

نوعی دیگر از وسوسه شیطان این است که انسان را وسوسه می‌کند که چرا زیرک نیستی و از فرصت‌ها برای پولدار شدن استفاده نمی‌کنی تو که لیاقت رسیدن به ثروت را داری، پس از هوش و توانایی خود استفاده کن و از هر راهی شده ثروت و مال به دست آور، قارون می‌گفت:«انما اوتیته علی علم عندی»

من این ثروت را به خاطر علم و تخصص خود به دست آورده‌ام. (قصص آیه ۷۸)

قارون می‌گفت آنچه به من داده شده بی‌گمان به سبب علمی است که خود دارم؛ آیا قارون ندانسته است خدا پیش از او نسل‌هایی را نابود کرده که به نیرو و توان از او قویتر بوده‌اند؟ و آیا دانسته‌ است که در قیامت کسی درباره گناه خطاکاران از آنها سوالی نمی‌کند؟

*زمینه خانوادگی:

یکی دیگر از عوامل و زمینه‌های حرام‌خواری،‌ توقعات و خواسته‌های خانوادگی است، وقتی در خانواده‌ای رعایت حلال و حرام نمی‌شود و به دست آوردن مال و ثروت از حرام، معیاری می‌باشدتا فرزندان نیز این روش را یاد بگیرند و خود را به آب و آتش می‌زنند تا به ثروت دست یابند.(روزی حلال، ص۱۴۹)

*احساس حقارت:

یکی دیگر از زمینه‌‌های حرام‌خواری حالت‌های روحی و روانی است که انسان با افکار و تخیلات نادرست، گرفتار عقده حقارت می‌شود و تصور می‌کند با دستیابی به مال و ثروت می‌تواند جایگاه خویش را در جامعه پیدا کند از این رو به هر دری می‌زند تا خانه‌ای مجلل،‌اسباب و وسایلی گران‌قیمت و پیشرفته و ظاهری همچون ظاهر ثروتمندان داشته باشد، تحقیر شدن‌های شخصیتی سبب می‌شود تا هر حرامی را برای خویش حلال بداند.

سرکوب شدن شخصیت انسان،‌زمینه‌های دنیا پرستی و گرایش به امور انحرافی را فراهم می‌سازد و او را در شهوت ثروت‌غوطه‌ور می‌کند .

پیشوایان اسلام می‌فرمایند: اگر انسان مقام و شخصیت خود را بشناسند، هرگز شخصیت بلند مرتبه و کریم خود را در راه‌های انحرافی و پست نابود نمی‌کند.

امام سجاد‌(ع) می‌فرمایند:«من کرمت علیه نفسه هانت علیه الدنیا» تحف العقول ص۳۱۸

کسی که نفس خود را گرامی دارد، امور مادی دنیا در نظرش بی‌ارزش گردد.

*محیط:

همان‌طور که مکان زباله موجب پیداش و رشد میکروب‌ها و بیماری‌ها می‌شود، محیط فاسد اقتصادی،‌نیز زمینه حرام‌خواری و کسب امور نامشروع را به وجود می‌آورد، وقتی جامعه به سوی دنیا‌گرایی و تجملات پیش می‌رود انسان‌ها برای رسیدن به مقاصد دنیایی خویش راه‌های نامشروع را بر می‌گزینند روزی حلال ص۱۵۰

*جهل و نادانی:

جهل و نادانی زمینه‌ساز بسیاری از گناهان است معرفت نداشتن به خداوند بی‌اعتنایی به مبانی دینی و سرانجام آن، ناآگاهی از کیفر دنیوی و اخروی سبب گرایش به حرام‌خواری می‌شود همانطور که شخص بی خبرو گرسنه غذای مسموم را با اشتها می‌خورد و انسان تشنه ناآگاه، آب آلوده را می‌نوشد انسان بی‌خبر از سموم مال حرام، آن را با شادی به دست می‌آورد و استفاده می‌کند،‌اما غافل از این که به زودی این سموم زندگی وی را ویران می‌سازد.

امیرالمومنین‌(ع) می‌فرمایند: «الجهل معدن الشر و الجهل اصل کل شر»

جهل مرکز زشتی است و جهل پایه همه زشتی‌ها است.(روزی حلال، ص۱۵۰ و ص۱۵۱)

*فقر و تهیدستی:

فقر و نداری یکی از زمینه‌های مهم حرام‌خواری است هنگامی که انسان خویش را در گرداب فقر و تهیدستی می‌بیند به هر کاری دست می‌زند، سرقت می‌کند و نیرنگ و غش را روش خود می‌سازد تا به مال و ثروت دست یابد و خویش را از این مهلکه نجات دهد. بنابراین یکی از زمینه‌های حرام‌خواری فقر است برای سالم‌سازی جامعه لازم است به طور جدی و اساسی با فقر و نداری مبارزه شده و ریشه‌های رباخواری و سو استفاده از بیت‌المال خشکانده شود!!(همان، ص۱۵۰ و ص۱۵۱)

امام سجاد‌(ع) می‌فرمایند:«اما حق مالی و دارایی این است که جز از راه حلال به دست نیاید و جز در مورد حلال مصرف نشود و از راه درست منحرف نشود سزاوار است که برای به دست آوردن ثروت،‌ترک طاعت خدانکنی»

*حرص و طمع:

گاهی سرمایه و ثروت زمینه‌ساز گناه و طغیان است:« کَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَي، أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَي » ایه ۶

بنابراین حرص و طمع سبب مال اندوزی و علاقه مندی به دنیا می‌گردد و چه بسا که ثروت باعث طغیان و نافرمانی انسان شود و او را ازیاد خداغافل کند

*تجمل گرایی

یکی از چیزهایی که باعث می‌شود انسان حرام خوار شود تجمل‌گرایی است کسی که دچار تجمل‌گرایی شود هر روز به دنبال جیزی جدید و نو است و دائماً در فکر تزیین خانه و زندگی خویش خواهد بود وقتی این آفت به جان انسان افتاد چه بسا که توان تهیه این تجملات را نداشته باشد و برای رسیدن به خواسته خود دست به اموال حرام دراز کند چه بسا افرادی که در این راه به چشم و هم چشمی و مسابقه بر سر متاع‌های دنیوی گرفتار شده و برای جلو افتادن از دیگران به خرام‌خواری روی آورده اند ب