به گزارش پایگاه خبری انصارحزب الله، حسین شریعتمداری در سرمقاله امروز کیهان به نقد سخنان روحانی در زنجان پرداخت و نوشت: دیروز آقای دکتر روحانی در اجتماع مردم زنجان به تشریح نظرات خویش درباره فریضه امر به معروف و نهی از منکر پرداخت که باعرض پوزش باید گفت؛ اظهارات ایشان اولا؛ در بیان موضوع «دو پهلو»!، ثانیا؛ با توجه به مختصات زمانی- یعنی ماجرای اسیدپاشی ضدانقلاب داخلی و توهم‌پراکنی دشمنان بیرونی درباره آن- «حساب‌نشده»! و ثالثا؛ در برخی از موارد با واقعیات جاری انطباق نداشت! که پرداختن به آن، اگرچه ضروری است ولی فرصت دیگری می‌طلبد.

اما، رئیس‌جمهور محترم کشورمان در همین اجتماع به یکی از «درس»ها و «عبرت‌»های عاشورا نیز اشاره کرده و گفت: «یک درس کربلا هم درس تعامل سازنده و مذاکره در چارچوب منطق و موازین می‌باشد.»

آقای دکتر روحانی یک عالم دینی، حقوقدان و اهل سیاست هستند بنابراین به خوبی می‌دانند که همیشه «اشتراک لفظی» به معنای «اشتراک‌در مفهوم» نیست و برخی از کلمات در بستر حقوقی، سیاسی و یا فنی و... به واژه‌ای تبدیل شده‌اند که با معنای لغوی آنها فاصله دارد و «مذاکره» یکی از همین نمونه‌هاست. مذاکره اگرچه به معنای گفت‌وگو و سخن گفتن با یکدیگر است ولی امروزه «مذاکره» در فرهنگ سیاسی مفهوم و معنای ویژه‌ای دارد که با معنای لغوی آن متفاوت است و به نشست طرفین دعوا برای حل اختلافات فیمابین گفته می‌شود و ماهیت آن «دادن‌و ستاندن» است. با این توضیح که دو طرف برای حل اختلافات فیمابین با یکدیگر به مذاکره می‌نشینند و امتیاز یا امتیازاتی می‌دهند تا در مقابل آن امتیاز یا امتیازاتی بگیرند. مانند مذاکرات هسته‌ای که جناب روحانی از آن با عنوان «برد-برد» یاد می‌کنند و در توضیح آن می‌گویند « مذاکرات باید هم به نفع ما باشد و هم به نفع طرف مقابل» و تاکید می‌فرمایند که «امتیازی می‌دهیم و امتیازی می‌گیریم».

خب! با این حساب باید از جناب آقای روحانی پرسید که آیا گفت‌وگوی حضرت امام حسین علیه‌السلام با دشمن از این نوع بود؟ و حضرت می‌خواستند امتیازی به عمرسعد بدهند! و در مقابل از او امتیازی بگیرند؟! چه کسی می‌تواند انکار کند که گفت‌وگوی سیدالشهداء علیه‌السلام با سران شرک و نفاق از نوع نصیحت و دعوت آنان به صراط‌مستقیم الهی و دست کشیدن از کفر و پلیدی بود، نه آن که حضرت با اهدای امتیاز به آنان در پی کسب امتیاز از آنها باشد، یعنی آنچه در تعریف سیاسی واژه «مذاکره» به مفهوم رایج امروزی آن آمده است!

ممکن است جناب روحانی بفرمایند که منظور ایشان نیز مفهوم مذاکره به معنای لغوی آن- یعنی گفت‌وگو با دشمن برای نصیحت آنها و نه امتیاز دادن به آنان- بوده است. که متأسفانه این عذر نمی‌تواند پذیرفتنی باشد، چرا که ایشان می‌فرمایند؛ یکی از درس‌های کربلا هم درس «تعامل سازنده»! و «مذاکره»! است و «تعامل» چه در فرهنگ سیاسی و چه در فرهنگ لغت به مفهوم معامله کردن است یعنی «بده‌وبستان» و در فرهنگ سیاسی ترجمان دیگری از همان «مذاکره» است! و باید پرسید؛ آیا امام‌حسین علیه‌السلام در پی معامله با عمرسعد و ابن‌زیاد و یزید بود؟!

رئیس‌جمهور محترم بلافاصله بعد از بیان فوق به مذاکرات هسته‌ای جاری میان ایران و ۵+۱ می‌پردازند و از آنچه به امام حسین(ع) تحت‌عنوان «مذاکره و تعامل سازنده» با دشمن نسبت داده‌اند، برای توجیه بینش و منش دولت محترم در مذاکرات - بینش و منش دولت در مذاکره و نه اصل مذاکرات- استفاده می‌کنند! و این نیز نشانه دیگری است از آن که منظور آقای روحانی از «مذاکره و تعامل سازنده»! در کربلا همان مفهوم سیاسی رایج آن، یعنی «بده و بستان» می‌باشد که نه فقط به شهادت تمامی اسناد تاریخی، بلکه به گواهی آنچه حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) درباره قیام خویش فرموده‌اند، این بده و بستان! از ساحت مقدس کربلا و عاشورا به دور است و تعجب‌آور است که رئیس‌جمهور حقوقدان که یک روحانی و سیاستمدار نیز هستند، به این نکته بسیار بدیهی توجه نکرده‌اند!

انتظار آن بود- و هنوز هم هست- که رئیس‌جمهور محترم بر این واقعیت تأکید ورزند که بزرگترین و با اهمیت‌ترین درس عاشورا، ایستادگی و مقاومت در برابر دشمنان قدار و ستمکار است، حتی اگر بهای آن ایثار جان در راه خدا باشد.

مگر این کلام از سید‌الشهداء علیه‌السلام نیست که «انّی لا اری‌الموت الّا سعاده و الحیاهًْ مع‌الظالمین الّا برما- من مرگ (در راه خدا) را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ستمگران (سازش با آنها) را جز خواری نمی‌دانم».

آقای رئیس‌جمهور در بخش دیگری از سخنان خود درباره درس‌های کربلا و عاشورا به «قبول توبه» اشاره کرده و می‌فرمایند؛ «ما تابع همان حسینی(ع) هستیم که توبه حر را هم قبول کرد... من در جامعه کسی را نمی‌شناسم که گناهی بالاتر از گناه حر مرتکب شده باشد و (هیچ) عظیم‌الشأنی را در تاریخ بعد از پیامبر(ص) و امام علی(ع) جز اباعبدالله‌الحسین(ع) نمی‌شناسم که در برابر سری که حر برایش خم کرد، گذشت کرده و او را در آغوش کشیده باشد».

این بخش از اظهارات آقای روحانی «سخن حق» و صدالبته قابل قبولی است اما، اگر خدای نخواسته منظور آقای رئیس‌جمهور از اشاره به این فراز از تاریخ کربلا، مقایسه آن با سران فتنه آمریکایی اسرائیلی ۸۸ باشد که متأسفانه شواهدی از این فرض حکایت دارد، باید گفت نظر یاد شده از نوع «قیاس مع‌الفارق» است و نه فقط کمترین مشابهتی میان جناب «حر» با سران فتنه وجود ندارد، بلکه این دو ماجرا با یکدیگر تفاوتی در حد تضاد و فاصله‌ای به اندازه زمین و آسمان دارند.

اول آن که، جناب حر، کمترین اهانتی به ساحت مقدس حضرت اباعبدالله الحسین(ع) روا نداشت بلکه در مقابل اعتراض حضرت خطاب به وی که مادرت به عزایت بنشیند- ثکلتک امک- در کمال ادب و خضوع عرض کرد؛ هیچکس در میان عرب چنین سخنی به من نمی‌گوید مگر آن که پاسخ می‌شنود اما، چه کنم که مادر شما، حضرت فاطمه زهرا‌سلام‌الله‌علیها است و من خود را خاکسار حضرتش می‌دانم.

دوم آن که تنها جرم جناب حر، بستن راه بر کاروان حسینی(ع) بود، که این گناه خود را روز عاشورا با توبه و ایثار جان خویش جبران کرد.

اکنون باید از آقای روحانی پرسید؛ کدامیک از عوامل و سران فتنه آمریکایی اسرائیلی ۸۸ کمترین شباهتی با جناب حر دارند که این «پاکدامنی و ایثار» حر را با «فساد و تباهی» سران فتنه مقایسه فرموده‌اید؟! و چنانچه منظورتان از پیش کشیدن ماجرای توبه حر و پذیرش آن از سوی امام حسین علیه‌السلام، اشاره و کنایه به سران فتنه نبوده است، این بخش از اظهارات حضرتعالی در جغرافیای سخنان دیروز شما در زنجان چه جایگاهی داشته است؟! و با چه مقصود و منظوری مطرح شده است؟! شواهد فراوانی که برخی از اظهارات و مواضع اخیر نزدیکان جنابعالی از جمله آنهاست، نشان می‌دهد منظور شما از پیش کشیدن ماجرای حر، ارتباط دادن آن با ماجرای خیانت سران فتنه بوده است که نه فقط قیاس مع‌الفارق است بلکه می‌تواند برای جنابعالی یک درس بوده و «توبه» شما را از آنچه گفته‌اید در پی داشته باشد.

و اما، جناب حر همانگونه که آقای رئیس‌جمهور اشاره کرده‌اند، از اقدام خود که با وطن‌فروشی و جنایت سران فتنه قابل قیاس نیست، توبه کرد و به مصداق آیه شریفه‌ای که «توبه‌» را با اصلاح عمل انجام شده و بیان آنچه انکار کرده‌اند- الّاالذین تابوا و اصلحوا و بینوا (۱۶۰ بقره)- صداقت خود را در توبه با ایثار جان خویش امضاء کرد.

حالا باید از رئیس‌جمهور محترم پرسید؛ آیا سران فتنه از جنایت و خیانتی که مرتکب شده بودند، توبه کرده‌اند؟ که سخن از بخشش و پذیرش توبه آنها در میان باشد؟! اگرچه در هیچیک از سیستم‌های حقوقی‌ دنیا، توبه جنایتکاران مانع مجازات آنان نمی‌شود و در نظام حقوقی اسلام نیز چنین است. از این روی اظهارات جناب رئیس‌جمهور که یک عالم دینی و حقوقدان هستند، تعجب‌آور است و انتظار آن است که به صراحت اعلام کنند منظورشان سران فتنه و گذشت از جنایات آنان- آنهم بی‌آن که توبه کرده باشند- نبوده است.

و اما، درباره سخنان دیروز رئیس‌جمهور محترم گفتنی‌های دیگری نیز هست که به بعد موکول می‌کنیم و تنها خطاب به ایشان می‌گوییم «آقای روحانی از شما بعید بود»!

یکی از سوالات مطرح در خصوص عالم برزخ ، اینکه آیا مردگان در عالم برزخ از خانواده خود اطلاعی دارند و نگران سرنوشت آنها هستند؟

پاسخ:

بر اساس روایاتی که در این زمینه از پیشوایان دین به ما رسیده، روح انسان‌ها پس از مرگ می‌توانند از مسائل دنیا آگاهی پیدا کنند و تا حدودی از احوال خانواده خود آگاه شوند.

در کتاب کافی در سرفصلی با نام «أَنَّ الْمَیِّتَ یَزُورُ أَهْلَه‏،» روایاتی در این موضوع وجود دارد که برای نمونه چند روایت را بیان می‌کنیم.

۱. راوی می‌گوید از امام کاظم(ع) پرسیدم: آیا مؤمن(بعد از مرگ) به دیدار خانواده‌اش می‏رود؟!

امام(ع) فرمود: آرى، گفتم: هر چند وقت یکبار؟!

فرمود: بر حسب فضایلشان؛ پاره‌‏اى از آنان هر روز و پاره‌‏اى هر سه روز.[1]

۲. اسحاق بن عمار مى‏ گوید: در اثناى کلام امام کاظم(ع) دریافتم که کمترین آنان هر جمعه (خانواده خود را زیارت مى‏ کنند)؛

پس گفتم: در چه ساعتى؟

فرمود: «هنگام زوال خورشید (یعنی هنگام ظهر) یا مثل آن، خداوند فرشته‏اى را با او روانه مى‏ کند تا چیزهایى را به او نشان دهد که شاد شود و از وى چیزهایى را بپوشاند که او را غمگین می‌کند».[2]

۳. امام صادق(ع) میفرماید: «به درستى که مؤمن به دیدار خانواده خویش می‌شتابد؛ پس آنچه را دوست دارد، می‏بیند و آنچه را ناخوشایند دارد، از او پوشیده میشود و به درستى که کافر به دیدار خانواده خود رفته؛ آنچه ناخوشایند او است را دیده و آنچه را دوست دارد از او پوشیده میشود.

امام(ع) می‏فرماید: پاره‏اى از ایشان هر جمعه[3] به دیدار خانواده خویش رفته و پاره‏اى دیگر (با زمان‌بندی های دیگر)بر حسب عمل خود».[4]

4. همچنین از امام صادق(ع) نقل شده است روز جمعه که می‌شود یا روز عید، خداوند به نگهبان جهنم می‌فرماید به ارواح مؤمنان اعلام کند که خداوند به شما اجازه داده است تا به دیدار خانواده و دوستان خود در دنیا بروید.[5]

5. در مورد چگونگی این دیدار راوی از امام هفتم پرسید که مرده در چه صورتى و شکلی نزد خانواده خود می‌آید؟ فرمود: در صورت پرنده لطیفى بر دیوارهاشان می‌نشیند و به آنها سرکشى می‌کند، اگر خوش باشند شاد می‌شود، و اگر بدشان ببیند و نیازمند، اندوهناک و غمگین می‌شود.[6] همچنین از امام کاظم(ع) نقل شده است به مرده به صورت گنجشک یا کوچک‌تر به دیدارشان می‌آید: «قَالَ فِی صُورَةِ الْعُصْفُورِ أَوْ أَصْغَرَ مِنْ ذَلِکَ».[7]

پی نوشت:

[1]. کافی کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏3، ص 231، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.

[2]. همان.

[3]. أرید بالجمعة الأسبوع لا الیوم المخصوص بقرینة معطوفیه. با توجه به قرائن منظور از جمعه هفته است نه فقط روز جمعه، همان، ج ‏3، ص 230- 231.

[4]. همان، ص 230.

[5]. عده‌ای از علماء، الأصول الستة عشر، المتن، ص 43، قم، دار الشبستری للمطبوعات، چاپ اول، 1363ش..

[6]. کافی، ج ‏3، ص 231.

[7] همان

سردار اسماعیل احمدی مقدم درحاشیه همایش پدافند غیرعامل در جمع خبرنگاران درباره آخرین تحقیقات مرتبط با حوادث اسید پاشی در اصفهان نیز گفت: همچنان در حال بررسی موضوع و سرنخ ها هستیم و هنوز به نتیجه قطعی نرسیده ایم.

فرمانده نیروی انتظامی درباره دستگیری مظنونانی در رابطه با این حادثه افزود: اگر کسی دستگیر شود و اعتراف کند و ما در این باره به قطعیت برسیم حتما به سرعت به رسانه ها و افکار عمومی اطلاع رسانی می کنیم؛ ممکن است از هر کسی به موجب ظن و گمان تحقیقاتی انجام شود اما به معنای این نیست که این افراد عامل اسیدپاشی هستند.

فرمانده نیروی انتظامی در پاسخ به سوال دیگری درباره وقوع اسیدپاشی در شهرهای دیگر از جمله تهران گفت: ما در هیچ شهر دیگری چنین حادثه ای نداشتیم، در تهران نیز یک نفر اقدام به تهدیداتی در این رابطه کرده بود که دستگیر شد. متأسفانه افرادی با انگیزه شوخی، ماجراجویی، آزار و اذیت و آب به آسیاب دشمن ریختن، خیال می کنند که می توانند فضای ناامنی را در کشور ایجاد کنند.

این مقام ارشد انتظامی ادامه داد: ما حتی در اصفهان حادثه ای داشتیم که خانمی ادعا کرده بود مورد اسید پاشی قرار گرفته، اما پس از تحقیقات از وی مشخص شد، مایع شوینده توسط این فرد به روی خودش ریخته شده اما این خانم برای جلب نظر دیگران و هیاهو راه انداختن ادعای اسیدپاشی کرده بود. این مسئله آنقدر پیچیده نیست که با انجام دادن دو سه حادثه در اصفهان کل مردم احساس ناامنی کنند.

احمدی مقدم گفت: ما در اصفهان فضا را تحت کنترل خود داریم تا حادثه دیگری اتفاق نیفتد و با قوت نیز به دنبال کشف مسئله هستیم اما منتظریم تا پرونده به پایان خود برسد.

وی در پاسخ به سئوال دیگری درباره برخی آب پاشی ها در تهران که به قصد آزار و اذیت انجام می شود نیز گفت: این مسئله نیز در قالب همان بحث قرار می گیرد که برخی با ایجاد هیاهو به دنبال ایجاد ناامنی در جامعه هستند.

فرمانده ناجا در خصوص فراخوان تجمعات در واکنش به اسیدپاشی در اصفهان نیز گفت: هر تجمعی باید با مجوز قانونی باشد و پلیس به هیچ وجه اجازه تجمع غیرقانونی را نمی دهد البته تمام این تلاش ها منشاء واحد دارد که به دنبال ترویج فضای ناامنی در کشور هستند. خوشبختانه هیچکدام از این فراخوان ها با اقبال چندانی روبرو نشده است.

فرمانده ناجا درباره انتشار تصویری از متهم احتمالی اسیدپاشی، تصریح کرد: با مشخصاتی که قربانیان و یا آنهایی که در معرض تهدید قرار گرفته بودند، از متهم تصویری ترسیم و تصویر نگاری کرده و آن را بررسی می کنیم. این عکس ها تنها به عنوان سرنخ هستند و ما فعلا نمی توانیم در این خصوص مطلبی را قطعی اعلام کنیم چرا که متهم در همه جا با چهره باز دیده نشده است و ما تمام سرنخ ها را دنبال می کنیم و امیدواریم به زودی به نتیجه برسیم.

فرمانده نیروی انتظامی در پاسخ به سئوال دیگری در رابطه با تلاش برای ایجاد ناامنی در مناطق شرقی کشور نیز گفت: ما چیز جدیدی در آنجا نداریم و حرف ها همان حرفهای گذشته است. در اعترافات گروهک ریگی دیدید که به کدام سازمان ها و دستگاه های خارجی متصل هستند و ماموریت می گیرند، گروه جیش الظلم نیز بازسازی شده همان گروهک سابق است و تلاش دشمن این است که فضا را به سمتی ببرد که کشور ایران را که در منطقه امن است ناامن جلوه دهد، زیرا جمهوری اسلامی ایران مورد حسد است و نمی خواهند این شرایط ادامه پیدا کند لذا اقدامات کوچکی را این گروه در مناطق مرزی انجام می دهند که با بزرگنمایی زیاد روبرو می شود.

فرمانده نیروی انتظامی در خصوص تشکیل شورای عالی فضای مجازی و تأخیر برگزاری آن نیز گفت: جلسه این گروه قرار بود تشکیل شود اما ظاهرا به دلیل عدم آمادگی دستور کار، لغو شد اما کارگروه های این شورا و دبیرخانه در حال فعالیت هستند و حتی یکی از سران قوا نیز می تواند به جای رئیس جمهور آن را تشکیل دهد.

وی درباره آخرین اقدامات صورت گرفته در ناجا در راستای پدافند غیرعامل، اظهار داشت: خوشبختانه ما توانسته ایم ادبیات پدافند غیرعامل را در نیروی انتظامی در قالب فعالیت های خود بومی سازی کنیم برای مثال در پاسگاه های مرزی سعی کردیم بطوری غنی سازی کنیم که در مواقع بحران کمترین آسیب به نیروها وارد شود.

احمدی مقدم ادامه داد: این پاسگاه ها باید از نظر موقعیت، نقشه، مصالح و سیستم های هشدار دهنده ایمنی در سطح بالایی باشند؛ همچنین در شهرها نیز اگر حوادث طبیعی و غیرطبیعی رخ داد نباید کلانتری ما اولین جایی باشد که امداد خواه باشد، باید شرایطی وجود داشته باشد که اگر بحرانی به وجود آمد این واحد بتواند توانمند بوده و این مسئله به طور کامل متناسب با اولویت های ما عملیاتی شده است.

فرمانده ناجا خاطرنشان کرد: البته برنامه های پدافندی ما متناسب با اولویت ها است و در این خصوص تهران را در اولویت قرار داده ایم؛ اگر سوخت و یا برق قطع شد یا زلزله ای اتفاق افتاد باید ابزارهایی وجود داشته باشد که بتوانیم آمادگی خود را تضمین کنیم، لذا برنامه مفصلی انجام شده است البته همه اینها در ابتدای راه قرار دارد.

احمدی مقدم تأکید کرد: در حوزه سایبری و ایمن سازی سامانه های وسیعی که در اختیار داریم و ایمنی سازی در مقابل هکر ها و مشکلاتی که در سازمان ها به وجود خواهد آمد، تضمین بخش سوخت و انرژی دستگاه ها و حوزه های مختلف دیگر که شامل 50 عنوان می شود و در نیروی انتظامی اقداماتی صورت گرفته شده است و یا در ابتدای راه قرار داریم؛ پدافند غیرعامل خوشبختانه امروز به متن فعالیت های ما وارد شده است و گستره مطلوبی در کشور پیدا کرده است.

امروز یکی از موضوعات مهم آشنایی با آسیب های دینداری است. البته آفت های مطرح در بحث آسیب شناسی دین و دینداری به حقیقت دین باز نمی گردد؛ بلکه به شیوه رویکرد مردم به دین، فهم و تلقی آنها از دین و نیز نوع معرفت دینی وشیوه دینداری آنان مربوط می شود.

آسیب دیدن دینداری، موجب شکسته شدن حریم انسانی و گسترش انواع تعدی ها و تباهی ها می گردد و اگر دین به سلامت باشد به بهترین وجه انسان را در مسیر درست حفظ می کند. هرچه دین از سلامت و قوت افزون تری برخوردار باشد سلامت و قوت انسان در زندگی نیز بیشتر خواهد بود؛ اما با شکسته شدن حریم های دین و دین داری همه چیز آدمی در معرض خطر قرار می گیرد. رشد و تعالی دین و دین داری در جامعه اسلامی وابسته به شناخت حقیقت دین، دین داری و آفات آن در پرتو متون دینی است.

چیستی دینداری

دین در لغت به معانی گوناگونی مانند رستگار شدن، اطاعت نمودن، پاداش، عادت، کیش و پرهیزکاری آمده است. (1) دین در اصطلاح عبارت است از مجموعه ای از باورها درباره هستی و ارزش های مبتنی بر این باورها. دین همان مجموعه گزاره های وحیانی است که در عرصه های مختلف برای بشر رهنمود ارائه می دهد. (2)

با توجه به معانی دین مراد از دینداری روشن می شود. دین داری یعنی پایبندی به آموزه های دین. اگر کسی بر مدار این آموزه ها حرکت کند دیندار محسوب می شود.

انواع دینداری

مفهوم دینداری از مفاهیم مشکک و دارای مراتب بسیاری است. ایمان و دینداری مانند نور درجات ضعیف، متوسط و قوی دارد. امام صادق (ع) می فرماید: ایمان ده درجه دراد و حضرت سلمان در درجه دهم ایمان، جناب ابوذر در درجه نهم و جناب مقداد در درجه هشتم ایمان قرار داشت.(3) برای سنجش مراتب ایمان می توان به میزان التزام عملی افراد توجه کرد.

در قران مجید به دو نوع دینداری: « پایدار، ثابت یا ریشه دار» و « سطحی، عاریه ای یا موقت» اشاره شده است؛ « وَ هُوَ الَّذی أَنْشَأَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ قَدْ فَصَّلْنَا الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَفْقَهُونَ( انعام 98) او کسی است که شما را از یک نفس آفرید و شما دو گروه هستید بعضی (از نظر ایمان یا خلقت کامل) پایدارید و برخی ناپایدار هستید.

ویژگی های دینداری دائمی یا استوار

از دیدگاه اسلام ایمانی ارزشمند است که برخاسته از صمیم جان بوده وریشه در وجود آدمی داشته باشد. قران مجید می فرماید: إِنَّمَا « الْمُؤْمِنُونَ الَّذینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْتابُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات 15) مومنان واقعی تنها کسانی هستند که به خدا و رسولش ایمان آورده هرگز شک و تردید به خود راه ندادند و با اموال و جان های خود در راه خدا جهاد کردند آنها راستگویان اند.

قران انسان های باایمان استوار را به درخت طیبه تشبیه می کند و می فرماید:« أَلَم تَرَ کَیفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا کَلِمَةً طَیِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ أَصلُها ثابِتٌ وَفَرعُها فِی السَّماءِ (ابراهیم 24) خداوند در آیه یاد شده به این مهم اشاره نموده که انسان موحد از ایمانی ریشه دار برخوردار است و هرگز راکد نیست و آثار ایمانش پیوسته در گفتار و کردارش آشکار است؛ یعنی اعتقاد دائمی دارد نه موسمی.

علامه طباطبایی ذیل این آیه می نویسد آنچه از دقت در آیات به دست می آید این است که مراد از «کلمه طیبه» که به درخت طیب تشبیه شده و صفاتی چنین و چنان دارد عبارت است ازعقاید حقی که ریشه اش در اعماق قلب و در نهاد بشر جای دارد.(طباطبایی، سیدمحمد حسین، المیزان، قم، دفتر انتشارات اسلامی 1417 قمری ج 12 ص 51 )

از جمله الطاف خداوند نسبت به این مومنان آن است که آنان را بر عقیده ثابت شان حفظ می کند: « یُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ وَ یُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمینَ وَ یَفْعَلُ اللَّهُ ما یَشاءُ (ابراهیم 27) خدا کسانی را که ایمان آورده اند در زندگی دنیا و در آخرت با سخن استوار پابرجا می کند.

امام علی علیه السلام یکی از اوصاف پارسایان را، ثبات قدم در راه دین می داند و می فرماید: « فی الزلازل وقور، و فی المکاره صبور، و فی ارخاء شکور» پرهیزکاران در حوادث زندگی، باوقار و پابرجا هستند و در ناگواری ها بردباری نشان داده و در هنگام رفاه سپاسگزاری دارند.

دینداری ناپایدار

دینداری و ایمان برخی انسان ها، موسمی و ناپایدار است و حوادث تلخ و شیرین آن را تغییر می دهد. دینداری فصلی نشانه هایی دارد که در ادامه می خوانید.

به یاد خدا بودن در حال اضطرار: انسانی که دینداری فصلی دارد، همیشه خدا را یاد نمی کند بلکه فقط در شرایطی که به اضطرار دچار می شود او را صدا می زند. قران حکیم می فرماید: « وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ یَدْعُنا إِلی‏ ضُرٍّ مَسَّهُ کَذلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفینَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ» (یونس 12)

چون به آدمی گزندی رسد چه بر پهلو خفته باشد و چه نشسته یا ایستاده ما را به دعا می خواند و چون آن گزند را از او دور سازیم چنان می گذرد که گویی ما را برای دفع آن گزندی که به او رسیده بود هرگز نخوانده است واعمال اسرافکاران این چنین در نظرشان اراسته شده.

دینداری به این نیست که در مشکلات به سوی خدا برویم و دست به دامان لطف او بزنیم اما هنگام فرو نشستن طوفان سختی ها خدا و اطاعت از او را به فراموشی بسپاریم. نشانه ایمان خالص ان است که انسان در سلامت و بیماری، جوانی و پیری، فقر و غنا، پیروزی و شکست، آزادی و زندان یعنی در همه حال به یاد او باشد و بر استان او پیشانی نیاز نهد.

دینداری در زمان و مکان خاص

یکی دیگر از نشانه های دینداری فصلی پرداختن به ظواهر دین در بخشی از فصول سال مانند محرم و رمضان یا در اماکن خاص است. بعضی از افراد که ایمان ضعیفی دارند فقط در ماه مبارک رمضان رفتارشان رنگ و بوی دین می گیرد، ولی بعد از ان دیگر در زندگی شان از دعا، نیایش، عبادت های سحرگاهی، خوش خلقی ها و خوش برخوردی ها خبری نیست.

در حالی که باورها و ارزش های دینی، قابل تفکیک زمانی و مکانی نمی باشند؛ به عنوان مثال فقط ماه رمضان ماه عبادت و دین داری نیست و یا فقط محافل و مکان های مذهبی، همچون هیات ها، مکانی برای مباحث مذهبی و اعتقادی نیست. فرد دیندار در هر زمان و مکانی که باشد، باید خود را ملزم به رعایت دستورها و رهنمودهای دینی نماید؛ برخی در شب های محرم با تمام وجود برای امام حسین (ع)عزاداری می کنند و از دل و جان برای آن حضرت می گریند و بر سر و سینه می زنند اما نماز صبح شان قضا می شود و یا با زبانی که «حسین حسین» گفته اند، برسر پدر و مادر خود فریاد می زنند واحترامی برای انان قائل نیستند و یا در بیرون از هیئات عزاداری به گونه ای رفتار می کنند که گویی چیزی به نام دین و اعتقادات برای شان بیگانه است.

بعضی ها به جهت شدت عزاداری صدایشان گرفته و چشمانشان از گریه خیس شده، اما شب ها در اینترنت به دنبال مطالب و تصاویر غیر اخلاقی هستند.

عده ای میلیونها تومان برای عزاداری سید الشهداء علیه السلام هزینه می کنند در حالی که هنوز حقوق واجبی همچون خمس و زکات را که خداوند در ثروت شان قرار داده پرداخت نکرده اند و یا به گناه بزرگ رباخواری و رشوه خواری آلوده اند!

یکی از مهم ترین اهداف عزاداری و ذکر مصیبت و سوگواری بر مصیبت امام حسین علیه السلام ارتباط عملی با سیره و سنت آن حضرت است. با نگاهی به ایات قران و احادیث معصومین علیهم السلام می توان دریافت که اظهار مسلمانی کردن کافی نیست، بلکه ایمان با تمام ابعادش باید در شخص مومن اشکار شود. قران در این باره می فرماید: « قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لکِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا یَدْخُلِ الْإیمانُ فی‏ قُلُوبِکُمْ وَ إِنْ تُطیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لا یَلِتْکُمْ مِنْ أَعْمالِکُمْ شَیْئاً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ» (حجرات 14) اعراب گفتند ما ایمان آوردیم بگو ایمان نیاورده اید اما بگویید اسلام آورده ایم زیرا هنوز ایمان وارد قلب های شما نشده است.

3- نان به نرخ روز خوردن

یکی از نشانه های دینداری فصلی، نان به نرخ روز خوردن و بنده زمانه بودن است. چنین کسانی افراد بی هویتی هستند که دارای ویژگی های ناپایدار و شخصیت بی ثبات اند و منافع شخصی، برای آنان از همه چیز مهم تر است؛ افراد بوقلمون صفتی که مثل خمیربازی، هرلحظه به شکلی در می آیند. افرادی که متفاوت می اندیشند و مختلف عمل می کنند و نان خود را به نرخ روز می خورند.

در طول تاریخ همواره این افراد وجود داشته اند به ویژه در میان خیل کوفیان افرادی بودند که به اقتضای منافع خویش تغییر چهره می دادند. اگر سودشان در حمایت از علی علیه السلام و اهل بیت بود به ایشان گرایش می یافتند و اگر نفعی در یاری ستمکارانی چون معاویه می دیدند دل در گرو مطامع آنان می نهادند و به آسانی تغییر موضع می دادند.

4.دینداری و دنیاخواهی

بعضی از مردم دین را تا جایی می خواهند که به منافع مادی آنها آسیبی وارد نشود. قرآن در این باره می فرماید:« وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَعْبُدُ اللَّهَ عَلَیٰ حَرْفٍ ۖ فَإِنْ أَصَابَهُ خَیْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ ۖ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلَیٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْیَا وَالْآخِرَةَ ۚ ذَٰلِکَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ (حج 11) از میان مردم کسی است که خدا را تنها با زبان می پرستد ایمان او در نزدیکی مرز کفر قرار دارد و با حادثه ای کوچک می لغزد. پس اگر خیری به او رسد به آن اطمینان یابد و اگر مصیبت و آزمایشی به او برسد دگرگون شود و به سوی کفر رود. چنین کسی در دنیا و آخرت زیانکار است.

امام حسین علیه السلام در اشاره روان شناختی به دیندارن دنیا طلب آینده ایشان را در مواجهه با سختی ها به فروگذاشتن امر دین معرفی کرده و فرموده است:« اِنَّ النّاسَ عَبیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلی اَلْسِنَتِهِمْ یَحوطونَهُ ما دَرَّتْ مَعائِشُهُمْ فَاِذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانونَ؛ به راستی که مردم بنده دنیا هستند و دین لقلقه زبان آنهاست، تا جایی که دین وسیله زندگی آنهاست، دین دارند و چون در معرض امتحان قرار گیرند، دینداران کم می شوند. (تحف العقول، ص 24)

دو راهی دین و دنیا سنگ محک دینداری افراد است. اگر بخواهیم بفهمیم واقعا دیندار هستیم یا نه باید سر دو راهی دین و دنیا قرار بگیریم. مردم کوفه در آن هنگام که حکومت مرکزی شام را به علت مرگ معاویه و جوانی یزید دچار ضعف می دیدند بر دعوت از امام حسین علیه السلام و تشکیل حکومت در کوفه تاکید ورزیدند، زیرا احتمال پیروزی و تشکیل حکومت را قوی می دانستند. حتی پس از ورود عبیدالله به کوفه باز هم امید پیروزی را از دست ندادند و از این رو تعداد بسیاری به همراه مسلم در محاصره قصر عبیدالله شرکت کردند. اما این مردم هنگامی که احساس خطر کردند به سرعت از نهضت کناره گرفتند و مسلم و هانی را به دست عبیدالله سپردند.(شبستان)

پایگاه خبری انصارحزب الله: نزدیک محرم توی جبهه غوغا بود و همه خودشون رو آماده برای عزاداری ابا عبدالله‌الحسین(ع) می‌کردند. اصلا جبهه رو سینه‌زنهای امام حسین تشکیل داده بود و جنگ روی کاکل اونها می‌چرخید. به همین خاطر ایام محرم، جبهه‌ها حال و هوای خاصی داشت که وصف‌ناپذیر بود. شاید برای شما هم جالب باشه که بدونید ماه محرم در ۸ سال دفاع مقدس در چه ایامی بود.

محرم سال ۵۹، هفته سوم آبانماه؛ یعنی اوایل تجاوز عراق به میهن اسلامی ما.
محرم سال۶۰، هفته دوم آبان؛ حماسه سوسنگرد در تاسوعا و عاشورا.
محرم ۶۱، هفته چهارم مهرماه؛ شروع عملیات محرم بعد از دهه عاشورا.
محرم سال۶۲، هفته سوم مهرماه؛ شروع عملیات والفجر۴ بعد از عاشورا.
محرم سال ۶۳، هفته اول مهرماه؛ بعد از عاشورا عملیات میمک.
محرم سال ۶۴، هفته آخر شهریورماه؛ بعد از محرم مقدمات عملیات والفجر۸.
محرم سال ۶۵، هفته سوم شهریورماه؛ مقدمات عملیات کربلای۴ و ۵
محرم سال۶۶، هفته اول شهریورماه؛ ---
محرم سال ۶۷، هفته آخر مردادماه؛ آتش بس در جبهه‌های نبرد.

محرم سال ۶۳ شاید یکی از خاطره‌انگیز‌ترین ایام محرم رزمندهای تهران باشد. به خاطر عملیاتی که قرار بود در شمالغرب انجام بشه. به تیپ و لشکرهای تهران آماده‌باش داده بودند و فرمانده‌های گردان‌ها به هیچ وجه به بچه‌ها مرخصی نمی‌دادند. بخشی از گردانها در پادگان دوکوهه بودند و تعدادی از گردان‌ها و واحدها هم به پادگان ابوذر نقل مکان کرده بودند. در هر دو پادگان شور محرم غوغا می‌کرد و البته اونهایی که از بند جیم استفاده کرده بودند خودشون رو به هیئت هاشون در تهران رسونده بودند.

ما در مقر سرآبگرم نزدیک سرپل ذهاب مستقر بودیم و قرارشد شب اول محرم به یاد شهدای مظلوم بازی‌دراز، عزاداری را در یکی از قله‌های اونجا، فکر کنم ۱۱۵۰ گچی برگزار کنیم. هنوز هوا روشن بود که حرکت کردیم. سه تا وانت بچه‌های اطلاعات عملیات و ۳ تا وانت هم بچه‌های تخریب و چند تا ماشین هم بچه‌ها عملیات و ستاد لشکر۱۰ بودند که به سمت بازی دراز حرکت کردیم و به سختی توانستیم خود را به نزدیکی قله ۱۱۵۰گچی برسونیم. دشمن از روی ارتفاعات «بمو» بر روی این قله دید کامل داشت.

زمین مسطح محدودی بالای قله پیدا کردیم و چند تا پتو پهن کردیم و این شد حسینیه ما. بعضی فرمانده‌هان می‌گفتند حسینیه شما جان پناه نداره. اونها نگران بودند که اگر دشمن تیراندازی کنه و یا با توپ و خمپاره بزنه بچه‌ها آسیب ببینند اما بچه‌ها اصرار داشتند که مراسم عزاداری بالای ارتفاع باشه.

نماز مغرب و عشاء رو خوندیم و مشغول تعقیبات نماز بودیم که تیر‌های رسام دشمن از روی ارتفاعات مجاور ما به سمت آسمان شلیک‌شد. بعضی‌ها گفتند اینها برای اینکه شب اول سال قمری است جشن گرفتند و بعضی هم نظرشون بود که شلیک تیرها به خاطر ترس از عملیات رزمندگان است.

قبل از عزاداری یکی از دوستان چند جمله از فلسفه قیام امام حسین (ع) بیان کرد و بعد من شروع کردم به روضه خوندن و بعد هم سینه‌زنی. یادمه اون شب از حضرت حُر خوندم و این نوحه رو دم دادم که:
من آمدم بر درگهت حسین جان
تا که شوم خاک رهت حسین جان
تویی که آمال منی
مستحضر از حال منی
مظلوم حسین جان

بچه ها سر پا شدند و سنگین سینه می‌زدند و بعد هم شور حسین‌جان گرفتیم و در آخر سینه‌زنی هم شور معروف جبهه رو که تازه رسم شده بود خوندم:
قال رسول الله نور عینی
حسین منی انا من حسینی
حسین جان کربلا... حسین حسین
حسین جان نینوا...حسین حسین

وقتی بچه ها حسین حسین می‌گفتند صداشون با برخورد به صخره‌ها و در تاریکی شب توی ارتفاعات می‌پیچید. انگار روی تمام قله‌ها سینه‌زنی برپا شده. از روی تمامی قله‌ها از قعر دره‌های بازی‌دراز، صدای حسین‌جان به گوش می‌رسید به طوری که فرماندهان تذکر دادند زود جلسه رو تمام کنید، چون نگران بودند این سروصدا به دشمن برسه و ارتفاعات رو زیر آتیش بگیرند. اداره سینه‌زنی از دست من نوحه‌خون خارج شده بود و هیچ‌جور نمی‌شد بچه‌ها رو آروم کرد. تازه از وسط حلقه عزاداری نوحه شور عوض شد و دیدم بچه‌ها می‌خونند:
شور شهادت به سرم آمده
کرببلا در نظرم آمده
و یک صدا فریاد می‌زنند: حسین جان زیارت...حسین جان شهادت

اون شب اونقدر بچه ها بر سر و سینه زدند تا از حال رفتند. آن شب حال عجیبی بود. حتی بعد از اتمام عزاداری بعضی ها هنوز گریه می‌کردند. فردای اون روز یعنی روز اول محرم وقتی اومدیم حسینیه گردان تخریب لشکر۱۰ در سرآبگرم برای نماز ظهرو عصر دیدیم شهید حاج کاظم رستگار به عنوان امام جماعت جلو ایستاده و نماز رو به امامت ایشون خواندیم و بعد از نماز ایشون چند دقیقه صحبت کردند و در آخر صحبتشون فرمودند که شنیدم دیشب برای عزاداری رفتید بازی‌دراز؟ عزاداری تون قبول باشه، اما اگرخدای نکرده اتفاقی می‌افتاد چی؟ من به فرمانده هاتون تذکر می‌دم که دیگه از این کارها نکنند.